انتشار آلبوم دهاتی با رقابت های انتخابات مجلس همزمان شده بود. یکی از کاندیداهای این انتخابات در گرگان اعلام کرد که فلان روز و فلان ساعت شادمهر عقیلی - که در اوج محبوبیت بود- برای اعلام حمایت از او در پارک شهر گرگان حضور خواهد یافت. خب اتفاق ویژه ای بود. دبیرستان ما هم درست مقابل پارک شهر بود و این مراسم خاص بیخ گوش مان برگزار می شد. طبیعی بود که قید کلاس را بزنیم و برویم. به زحمت صدنفر در پارک شهر حاضر بودند. جناب کاندیدا روی صحنه آمد و با سوء استفاده از انتظار حاضران حرف زد و وعده داد و... انتظارها که به کلافگی رسید، از برگ برنده اش رو نمایی کرد. . راستش حتی تا آن لحظه هم فکر نمی کردم شادمهر عقیلی واقعا برای حمایت از یک کاندیدا به گرگان آمده باشد. اما او روی صحنه آمد و دست جناب کاندیدا را بالا برد و گفت: «همه تون به ایشون رای بدید. مخصوصا دهاتیا.» جمعیت هم دست زدند و بعد سکوت شد. دیدن آن صحنه ی بالا بردن دست کاندیدایی که در نهایت هم رای نیاورد و تشویق های بی حس و حال و وضعیت بی ربط شادمهر در آن میزانسن، آنقدر حال من نوجوان را بد کرد که تصمیم به ترک مراسم و برگشتن به دبیرستان گرفتم. دم در ورودی پارک شهر بودم که صدای عربده های جمعیتی، رویم را بازگرداند و دیدم شادمهر مثل تیر رها شده از چله ی کمان دارد به سمت من می دود و جمعیتی در پی او. دم در هم (آن زمان پارک ها حصار و نرده و در ورودی داشتند) یک پاترول توقف کرد و شادمهر که داخلش پرید با سرعت تاخت و از آن محدوده دور شد. فردایش شنیدم که طَرفداران یکی از رقبای کاندیدای میزبان شادمهر، با عزم برهم زدن مراسم آن جا آمده و به سمت شادمهر یورش برده اند. او هم فرار را بر ماندن ترجیح داده و همان روز برای اعلام حمایت از کاندیدایی دیگر، به شهر بعدی رفته است. . این خاطره را آوردم که بگویم من یکی از ورود شادمهر عقیلی به عرصه درآمدزای شرط بندی تعجب نمی کنم. خواننده و آهنگسازی که بخش زیادی از جایگاهش را مرهون دلایل غیر موسیقایی و فضای جامعه ی پوست انداخته ی نیمه دوم دهه هفتاد بوده است، همان زمانی هم که تبدیل به پدیده شده بود، شهر به شهر می گشت و از کاندیداهای انتخابات پول می گرفت تا از آنها اعلام حمایت کند! فقط آن زمان اینترنت و فضای مجازی نبود تا کاربرانش این رفتارها را اعلام و چنین به اصطلاح هنرمندی را رسوا کنند.