هفته برای ما پرسپولیس‌ها نه از ساعات ابتدایی بامداد شنبه، بلکه از سوت آغاز فینال شروع میشه! دوسال گذشت و حالا خیلی چیزا تغییر کرده... بازهم فینال، بازهم پرسپولیس، ولی اینبار خبری از پنجره‌های بسته نیست، خبری از پروفسور نیست، اما... چشم‌های برادرزاده عیسی، اخطار بدموقع امیری، وقت‌نشناسی پهلوان و بوسه‌های هرز شجاع، پنجره‌ها رو نه، اما دستامون رو بدجوری بسته، اما کیه که ندونه این تیم عادت داره به نداشتن‌ها، به محرومیت‌ها و البته تکیه کرده به دانش مربیگری یحیی و سخت‌کوشی بازیکنانش.
فینال، ما اینجاییم و دیگه قرار نیست تماشاگر جام باشیم، ما اینجاییم تا جام رو به خونه ببریم، تا دیگه از قهرمانی دهه‌های گذشته دیگران صحبت نکنیم، تا عصرجدیدی رو آغاز کنیم...
دیدگاه‌ها