تن آدمی شریف است به جان آدمیت// نه همین لباس زیباست نشان آدمیت
اگر آدمی به چشم است و دهان و گوش و بینی// چه میان نقش دیوار و میان آدمیت
خور و خواب و خشم و شهوت شغبست و جهل و ظلمت// حیوان خبر ندارد ز جهان آدمیت
به حقیقت آدمی باش وگرنه مرغ باشد// که همین سخن بگوید به زبان آدمیت