حالا رقبا حق خود می دانند که خوشحال باشند؟ کری بخوانند؟ شعار بدهند؟ سرمست باشند؟ دارند به پرسپولیسیها یادآوری میکنند حالا با آنها برابریم؟ بازندههای غمگینی که شاید در تمام سال های اخیر افتخاراتشان شکست پرسپولیس بوده است؟
به گزارش طرفداری، شب شکست و ناکامی معشوق و تیم محبوب که میلیون ها نفر پا به پای آن عاشقیت را آموخنته اند، شبیه شب اول از دست دادن یک عزیز است. همانقدر دردناک، تباه، تهی و بی امید. بغض ها به اشک تبدیل شده و اشک ها به پایان رسیده و سردرد و اندوه و ملال مانده و قرص های سردرد. یلدای پرسپولیسیها، یک شب زودتر از راه رسید. همان قدر سیاه .همان قدر سرد و طولانی. پرسپولیسی ها یلدایی تلخ را در قطر سپری کردند و امروز برخواهند گشت. پرسپولیس امروز برمی گردد. به وطن. به لیگ. به زندگی همیشه جاری اش و هوادارانی که تا به این جای کار به بهترین شکل ممکن کنار معشوق شان ایستاده اند. هوادارانی که همیشه شعار می دهند و مدعی اند که با یک پیروزی دل در گرو معشوق نداده اند که با یک شکست دل بکنند. امروز یحیی گل محمدی با تیمش برمیگردد و هوادار مثل همیشه کنار پرسپولیس می ماند. برای پرسپولیس زندگی جریان دارد و با اولین بازی و هیاهو همه چیز فراموش می شود. اما حداقل اش این است و من و ما و خیلی ها هرگز فراموش نخواهیم کرد روزهای سختی را که این تیم پشت سر گذاشت تا به اینجا رسید. هرگز فراموش نمی کنیم که از تابستان سال قبل چه کشیدیم و به کجا رسیدیم و رقبا مدعی بودند که پرسپولیس با رفتن برانکو در لیگ پنجم هم نخواهد شد. فراموش نمی کنیم روزهای پر از اشک و بغض هوادار را مقابل باشگاه بعد از جدایی برانکو. هوادار شوک زده ای که وقتی برانکو در عربستان بود هم با گذر هر ماشین از سر خیابان پیروزان سر بلند می کرد و به کنار دستی اش می گفت: "برانکو بود؟ برانکو بود ها" روزهایی که سپری شد و امروز به جایی رسیده ایم که از جایگاه خود ناراضی هستیم. همین برای من و ما کافی است که این تیم، هویت خودش را پیدا کرده است. همین که هوادار پرسپولیس از نایب قهرمانی تیم اش در آسیا سردرد گرفته، یعنی راه را پیدا کرده است. این درست که پرسپولیس ، ملی نبود و اتفاقا بدترین دردها و کری ها و سنگ اندازی ها را از هموطن هایش دید، اما همین تیم می توانست ملتی را برای ساعتی سرخوش کند، که نشد. حالا رقبا حق خود می دانند که خوشحال باشند؟ کری بخوانند؟ شعار بدهند؟ سرمست باشند؟ دارند به پرسپولیسیها یادآوری میکنند حالا با آنها برابریم؟ بازندههای غمگینی که شاید در تمام سال های اخیر افتخاراتشان شکست پرسپولیس بوده است؟ اگر چنین است، هیچ اشکالی هم نیست. حق آن ها خوشحالی است بابت شکست پرسپولیس. اما هرگز نمی توان از این واقعیت گذشت، آن که بیرون از دایره هواداری به ایمیل زدن و کامنتگذاشتن روی آورد، آن که در مقام اسطوره از روی اشک و بغض میلیون ها هوادار به شادی و پایکوپی پرداخت، از قماش آن پیشکسوت نما است که آرزوی برد تیم کرهای را داشت: اهل یک قبیلهی ماقبل انسان. چرا که می توان با هر استدلالی به این نتیجه رسید که اگر این اتفاق برعکس رخ می داد، نه علی پروین برای شکست استقلال استوری می گذاشت و پایکوبی می کرد، نه دایی و کریمی و مهدوی کیا و باقری... اگر حجازی و پورحیدری زنده بودند، چنین می کردند؟ شک نکنید آنها دوشادوش پروین به انتظار برد پرسپولیس می نشستند، همان طور که پروین در میادین بین المللی به استقبال استقلالی ها می رفت؟ هوادار رقیب بودن جرم نیست، حتی از باخت رقیب خوشحال شدن هم معصیت نیست اما روی بغض هموطن، مستانه رقصیدن، قشنگ نیست. قرمز و آبی هم ندارد، قشنگ نیست که هیچ، زشت است. این اتفاق یک بار دیگر به همه مان یادآوری می کند ما، همهی ما، بازندههای بدی هستیم. بسیار بد ای کاش یاد می گرفتیم کری بخوانیم، بی توهین. کری بخوانیم، بدون بیحرمتی و از خود یک بار فقط برای یک بار می پرسیدیم، از چهوقتی یاد گرفتیم اینگونه باشیم؟ و در آخر این که؛ آقای یحیای گلمحمدی، من و ما فراموش نخواهیم کرد که این پرسپولیس، همان تیمی است که قرار بود از گروهش حذف شود و خیلی ها باور نداشتند حتی بتواند از گروه اش صعود کند و امروز با دستهای خالی و در غیاب تمام متعصب ها و لوگو بوس هایی که دم از عاشقیت می زدند و امروز کنارمان نیستند، نایب قهرمان آسیاست آقای یحیای گل محمدی ما می دانیم توبرمیگردی تو دوباره لبخند میزنی تو دوباره لبخند میسازی تو دوباره قهرمان می شوی. این خاصیت برنده هاست...
همچنین بخوانید:
پشت پرده جدایی بشار رسن از پرسپولیس | مصاحبه ستاره عراقی سانسور شد!
یحیی گل محمدی: در کنار هم پرسپولیس قدرتمندتری می سازیم
یحیی گل محمدی باید با جدایی بشار کنار بیاید