15 فروردین 87 بود که در دقیقه 3 امید روانخواه برای استقلال گل زد و گل مساوی پرسپولیس را خلیلی در دقیقه 27 به ثمر رساند، جالب اینکه این دو زنندگان گلهای دربی رفت بودند،بیش از 50 دقیقه توپ بیهوده در میانه زمین، لگد میشد،لحظه ایی که صدهزار هوادار که سه تساوی دربی های قبلی روی اعصاب آنها راه میرفت،قرمز و آبی یکصدا فریاد زدند تبانی،غافل از اینکه سه بازی بعد کسل کننده تر از این بازی هستند!
بیش از یک دهه از آن روزها میگذرد، تنها تفاوت این روزها، رنگی شدن دربی های سیاه و سفید بدون گل و کم گل به دربی های پر گل است، سناریویی که در آن زمان با ریسک همراه بود به لطف خلاقیت جذاب به نظر میرسد و با اینکه میدانی اوضاع از چه قرار است در نهایت از 90 دقیقه نمایش میتوان اندک لذتی برد،،میزان موفقیت طراحی در انحراف ذهن است وقتی برجستگی خلق کنی که مایه کَل کَل هواداران پس از سوت پایان باشد، نویسنده دربی 94 هزاران لایک به نشانه تحسین دریافت کرد!