"می اندیشم، پس بازی می کنم!"

بیراه نیست اگر مهدی قایدی را بهترین بازیکن فعلی لیگ برتر بدانیم. بازیکنانی با جثه او فقط می توان گفت با مغزشان بازی می کنند. همانطور که پیرلو بر این موضوع تاکید دارد تا آنجا که نام اتوبیوگرافی اش هست؛ «می‌ اندیشم پس بازی می کنم.» مهدی از داشتن توپ هراسی ندارد. بعد از اشتباه کردن، زبان بدن مثبت خودش را حفظ می کند و حتی شانس بیشتری برای تحقق پتانسیل های خودش دارد. او از تصویرسازی ذهنی بسیار خوبی هم برخوردار است که باعث می شود مو به مو همه حرکات خود را تکرار کند و بازهم کسی از عهده او بر نمی آید. ‌یکی از مهم ترین دلایل پیشرفت شگفت انگیز مهدی قایدی این بود که استرماچونی به نوعی او را رها کرد و به او یک آزادی عمل فوق العاده داد تا کنار شیخ دیاباته مخوف ترین خط حمله لیگ نوزدهم را بسازند؛ آیا منحصر و محدود کردن قایدی در کناره ها کارایی او را کاهش نمی دهد؟ در طول بازی بله، اما همانطور که گفته شد او با اعتماد به نفس و اعتمادی که به تکنیکش دارد، در دقایق تعیین کننده موثر ظاهر می شود. این برگرفته از تعیین موقعیت یا جهت یابی (orientation) عالی مهدی قایدی است که او را تبدیل به بازیکنی خاص و کمیاب می کند. ‌همانند دقیقه 93 دربی. همه بازیکنان حریف را تسلیم خود می کند و همزمان توپ را از میان پاهای دونفر عبور می دهد. آشنا نیست؟! همه بازیکنان حریف تسلیم او می شوند و کاری از دستشان نمی آید. در سه دربی اخیر مهدی قایدی از توانایی تصویر سازی ذهنی خود به نحو احسنت بهره برد و بسیار به تاج کمک کرد. همچنان با تاکید باید بگوییم استراماچونی او را احیاء کرد. اضطرابی که پیش از استرا در بازی مهدی بود، مدت هاست وجود ندارد. رسانه های غش کرده به سمت رقیب بارها خواستند فوتبال مهدی را نابود کنند. با این حال او بخوبی بازگشت و پاسخ شان را داد. هربار قوی تر، بهتر و قاطعانه تر از قبل. اما واقعا این خصوصیات او چگونه شکوفا شدند؟ با بهبود مهارت های ذهنی همچون كنترل سطوح انگيختگی، کنترل اضطراب، هدف‌گزينی، اعتماد به‌ نفس، تمركز، تمركز دوباره، افزايش خود آگاهی و مهارت‌های بين‌ فردی. قطعاً سطح بازی و نبوغ مهدی قایدی از فوتبال ایران بالاتر است. قایدی مدت هاست خودش را اثبات کرده و امیدواریم در بازی های مقدماتی جام جهانی شاهد حضور او در ترکیب تیم ملی هم باشیم.