۹۲۲ روز پس از پیوند یوونتوس و رونالدو، هنوز امیدی هست؟

رونالدو یک ستاره است، نه تمام تیم، بهتر است مدیران تیم به جای قایم شدن پشت خرید یک فوق ستاره، به فکر پوشاندن ضعف های اساسی تیم باشند.

در تاریخ ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۸ میلادی، ۱۹ تیر ۱۳۹۷ شمسی، کریستیانو رونالدو در انتقالی بحث بر انگیز سانتیاگو برنابئو را به مقصد آلیانز ترک کرد. یوونتوس با پرداخت مبلغی معادل ۱۰۰ میلیون یورو، رکورد نقل و انتقالات سری آ را جا به جا کرد تا فوق ستاره ۳۳ ساله را از رئال مادرید خریداری کند و با عقد قراردادی چهار ساله و پرداخت حقوق ۳۰ میلیون یورویی، او را به عنوان پر درآمد ترین بازیکن لیگ مبدل ساخت. حالا و پس از گذشت ۹۲۲ روز، قصد داریم ببینیم این پیوند بزرگ چه ثمراتی داشته است.

بر همگان واضح است که انتقال رونالدو به یووه تنها بعد فنی نداشته و از لحاظ درآمد زایی کاملا به سود بانوی پیر بوده است. انتقال رونالدو به یووه همزمان شد با افزایش انفجاری فالوور های یووه در توییتر و اینستاگرام و یوتیوب و...، افزایش حق پخش تلویزیونی بازی های این تیم و یا افزایش حق اسپانسری کمپانی ها مانند jeep و همه این ها در راستای تقویت برند یوونتوس صورت گرفت. اما در زمین بازی چه اتفاقاتی افتاد؟ تاثیرگذاری رونالدو در مستطیل سبز بر هیچ کس پوشیده نیست و او مطابق انتظار، ستاره بی چون و چرای یووه در سال های اخیر بوده است. اما آیا به قدرت ترکیب بیانکونری اضافه شده؟ یوونتوس تا پیش از پیوستن رونالدو ترکیبی یکدست و هماهنگ داشت. حضور بوفون در دروازه، رهبری کیلینی در خط دفاع، استفاده از جناحین به کمک کاستا، ساندرو و کوادرادو، کمربند میانی مستحکم با حضور مارکیزیو، متوییدی، پیانیچ، و حملات مرگبار با خلاقیت دیبالا و فرصت طلبی مانژوکیچ و هیگواین. تا پیش از پیوستن رونالدو، یووه با حضور آلگری دو بار به فینال لیگ قهرمانان اروپا راه یافته بود اما در کسب موفقیت ناکام مانده بود. شاید بزرگترین دلیل پیوستن رونالدو به یوونتوس، شکستن طلسم ۲۵ ساله باشد.

آیا ترکیب حال حاضر بانوی پیر نسبت به دو سال قبل تقویت شده؟ پاسخ واضح است، خیر. در دفاع راست شاهد حضور کوادرادوی ۳۲ ساله هستیم که با توجه به شرایط سنی، مصدومیت های وی اجتناب ناپذیر است و در سمت چپ، الکس ساندرو را داریم که با روز های اوج خود فاصله زیادی دارد. به نظر می رسد هر دو پست دفاع کناری نیاز به تقویت دارند. در خط میانی اوضاع به مراتب بدتر است. پیانیچ بدون جانشینی مناسب، تیم را ترک کرد. فقر عنصر خلاقیت در کمربند میانی موج می زند. رمزی با وجود دستمزدی هنگفت، نتوانسته به بازیکنی قابل اتکا تبدیل شود و آرتور به عنوان هافبکی با توانایی حمل توپ بالا، همچنان گزینه اول حضور در میدان نیست. ربیوت و بنتانکور هم خلاقیت باز کردن گره بازی را ندارند. دژان کولوسفسکی سوئدی هم هنوز نتوانسته درخشش فصل قبل خود را در این تیم تکرار کند. با وجود عملکرد خوب فدریکو کیه زا، نیاز به هافبکی خلاق با قابلیت ارسال پاس های ریسکی و بلند در میانه میدان احساس می شود. در خط حمله با در نظر گرفتن افت دیبالا، زوج رونالدو و موراتا عملا به زوجی تک بعدی تبدیل شده اند که در صورت عدم تغذیه مناسب، به مشکل خواهند خورد. با وجود حضور مناسب در لیگ قهرمانان در سال های اخیر، یوونتوس مانند تمامی تیم های اروپا از آسیب های مالی ناشی از کرونا رنج می برد و به نظر می رسد خرید های رویایی مانند هالند و پوگبا تنها در صورت جدایی بازیکنان تاثیر گذاری مانند دیبالا انجام خواهد شد. مشکل از رونالدو نیست. مشکل از خساست عجیب مدیران متمول یووه و اصرار به جذب آزاد بازیکنانی چون ربیوت و رمزی بدون توجه به تناسب آنها با سبک بازی تیم است. رونالدو یک ستاره است، نه تمام تیم، بهتر است مدیران تیم به جای قایم شدن پشت خرید یک فوق ستاره، به فکر پوشاندن ضعف های اساسی تیم باشند. مشکل دیگر تصمیمات بحث برانگیز در انتخاب مربی است. عقد قرارداد با مائوریتزیو ساری که فوتبالی کاملا خلاف فلسفه یووه از بازیکنانش می خواهد و نیاز مبرمی به خلاقیت خط میانی دارد، خود به تنهایی تصمیم عجیبی بود و البته برکناری او برای دادن سکان هدایت تیم به پیرلوی جوان و بی تجربه، تصمیمی عجیب تر! چرا آنیلی از پیرلو انتظار گواردیولا و زیدان جدید را دارد؟

اول که گواردیولا و زیدان پیش از گرفتن سکان هدایت بارسلونا و رئال مادرید، هر کدام تجربه ای هر چند کوتاه به عنوان سرمربی تیم های پایه یا کمک مربی را داشته اند. اما تنها تجربه پیرلو از مربی گری این بود که ۱۲ روز قبل سکان هدایت تیم ب یووه به او سپرده شده بود. دوم این که پپ و زیزو هر کدام ترکیبی کامل و دست چین شده از ستارگان را در اختیار داشتند و درخشش آنها روی نیمکت وابسته به بازیکنانی چون مسی، ژاوی، اینیستا، پویول، بوسکتس، آلوز، رونالدو، بیل، مودریچ، کروس، مارسلو و راموس بود. اما پیرلو با ترکیبی دست و پا شکسته رو به روست که ستارگان آن پا به سن گذاشته اند و نیاز مبرمی به پوست اندازی دارد. کریستیانو رونالدو بازیکنی نیست که در صورت جدایی، مشتری نداشته باشد و حتی اگر یووه او را به فروش نرساند، احتمال جدایی او پس از اتمام قراردادش در پایان سال آینده کم نیست. حتی اگر قرارداد او تمدید شود، رونالدو در آستانه ۳۶ سالگی نهایتا تا چند سال می تواند ستاره این تیم باشد؟ به نظر می رسد پر کردن جای خالی وی خود چالشی دیگر برای مدیران این تیم است.