شماری از واژگان متروک پارسی

1. آبجین : جامه ای است که تن مرده را پس از غسل دادن بدان خشک کنند. (معین)

بپوشم بر آیین به جامه عجم              کفن آبجین ده به کافور و نم

 

2. آبِشتَنگاه : مستراح

نه همی باز شناسد عبیر از سرگین           نه گلستان بشناسد زآبشتنگاه

 

3. آجاریدن : در گذشتن و تخطی و تجاوز باشد.

نشان بندگی شکر است هرگز مردم دانا             نسپاسی ز حد بندگی هرگز نیاجارد

 

4. آریغ : نفرتی باشد که از قول و فعل کسی در دل کسی پدید آمده باشد.

آه از غم آن نگار بد مهر           که آریغ ز من به دل گرفته

 

5. توک : چشم

ز توک مست تو عالم خراب است         به قید زلف تو خلقی گرفتار

 

6. یاوَند : پادشاه، پادشاهان                                                                    

چو یاوندان به مجلس می گرفتند        ز مجلس مست چون گشتند رفتند

 

7. ماژ : عیش و عشرت و فراغ باشد

درین محنت سرای شادی و غم          که گاهی ماژ باشد گاه ماتم

 

8. مَرَخشه : شوم و نامبارک

آمد نوروز و نو دمید بنفشه            بر ما فرخنده باد و بر تو مرخشه

 

9. لاتو : نردبان

دست زبان بدو نرسد کس         آری به ماه بر نرسد لاتو

 

10. گَرزه : موش

آهو از دام اندرون آواز داد         پاسخ گرزه به دانش باز داد