جانلوییجی بوفون 43 ساله شد. اگر در تاریخ فوتبال جستجو کنید، بازیکنان زیادی را نمی یابید که توانسته باشند در دهه پنجم زندگی شان هم در بالاترین سطح، فوتبال بازی کنند و شاید بوفون بهترینِ آن هاست. می گویند بوفون که تا این سن بازی می کند، به خاطر حسرت است، حسرت فتح لیگ قهرمانان اروپا اما جانلوییجی، افتخار بزرگ تری نسبت به یک تکه حلبی ای دارد که گمنام ترین بازیکنان هم روزی صاحب آن شده اند؛ بزرگ ترین افتخار او، وفاداری است.
جولای 2006؛ ایتالیا با داشتن جانلوییجی بوفون، بهترین دروازه بان وقت جهان، بر بام دنیا ایستاد و جیجی، بزرگ ترین دستاورد ورزشی اش را در 28 سالگی کسب کرد. تنها چند روز پس از آن شور و حال قهرمانی جهان، بوفون باید تصمیم مهمی در زندگی شخصی و ورزشی اش می گرفت. احکام کالچوپولی منتشر شد و یوونتوس، قهرمان اسکودتو باید در سری بی به میدان می رفت. از قهرمانی جهان تا بازی مقابل بازیکنان بی نام و نشان؛ الساندرو دل پیرو گفته بود یک جنتلمن هرگز بانویش را رها نمی کند. بوفون هم این کار را کرد و همراه بانوی پیر ماند؛ تصمیم نهایی، بازی در سری بی بود، جایی که خود بوفون می گفت بازی در آن جا خیلی سخت است چون نمی دانست مقابل مهاجمان ناشناخته باید چه واکنشی نشان دهد. بوفون که قهرمانی های رنگارنگی در سری آ کسب کرده بود، این فرصت را داشت تا در 28 سالگی، راهی یک تیم ابرقدرت در سطح اروپا شود و با کسب جام های رنگارنگ و حتی لیگ قهرمانان اروپا، کلکسیون افتخاراتش را پربارتر و تکمیل تر کند.
بوفون با انتخابش ثابت کرد مرد چالش هاست و فرار رو به جلو نمی کند؛ با وجود پیشنهادهای جذابی از بارسلونا و منچسترسیتی، او ایستاد و برای چیزی که دوستش داشت با مشکلات مبارزه کرد. سقوط به سری بی، کم چیزی نیست. خیلی از ما در زندگی ممکن است وقتی همه چیز خوب پیش می رود، به سری بیِ زندگی شخصی سقوط کنیم، بدون آن که مستقیما در آن دخیل باشیم. با این حال، اراده برای مبارزه و به چالش کشیدن مشکلات برای بازگشت به وضعیت عادی لازم است. طبیعی است، ناامیدی به سراغ مان بیاید اما زندگی پر از فراز و نشیب هاست و باید تا پایان مبارزه کرد؛ درست مثل شعار باشگاه یوونتوس: "Fino Alla Fine"
اگر الان یوونتوس تیمی در سطح اول فوتبال اروپا است، این را مدیون بوفون و بوفون هاست. اگر آن ها نبودند، شاید الان هم یوونتوس به تاریخ پیوسته بود. کاری که بوفون کرد، استثنایی و کم نظیر است. اگر برای تیمی بزرگ این اتفاق بیفتد، کدام ستاره ای حاضر است همراه با تیمش به دسته پایین تر برود؟ فارغ از تمام افتخارات و مستطیل سبز، بزرگ ترین افتخار زندگی ورزشی بوفون، وفاداری و شرافت است. او تیمش را در سخت ترین لحظه رها نکرد، آن را برگرداند، زنده کرد و در نهایت طعم موفقیت را چشید. لیگ قهرمانان اروپا می توانست گیلاس روی کیک باشد اما اگر نشد هم مسئله ای نیست؛ بوفون برای همیشه در قلب هواداران یوونتوس جای دارد. محبوبیت را نمی شود با پول و جام خرید. در زندگی هم همین است؛ وفاداری، تعهد و شرافت عباراتی زیباتر نسبت به پول، قدرت و افتخارات خودخواهانه هستند.
یادداشت اختصاصی علیرضا نجاتی