نماد تعصب دوران نوجوونی مون بود.یه زمانی اوایل دهه هشتاد که حال تیممون تازه بد شده بود، چشم امیدمون بود. وقتی با علی آقا کریمی و حامد کاویانپور سه تفنگدار پرسپولیس بودن سنگین ترین شکست آسیایی الهلال رو تا اون زمان رقم زدن. داش علی مون بود. وقتی پشت پنالتی می ایستاد برامون فرقی نداشت کان تو دروازه باشه یا محمدالدعایه.
خیلی دلم شکست. میگن آدم داداششو که از دست میده پشتش میشکنه، امروز پرسپولیس و پرسپولیسیا پشتشون شکست، چون داش علی مون رفت... ????❤️❤️❤️❤️
خدا رحمتش کنه.