ورنر تو سیستمهای سهمهاجمه نمیتونه مفید باشه؛ بهواسطه محدود شدن فضای تحت اختیارش از سوی مهاجم نوک. دلیل اتخاذ سیستم سه پنج دو توخل، محوریت قرار دادن عناصر هجومیاشه. توخل مثل لمپارد اصرار بیجایی به استفاده باهم ورنر، آبراهام، زیاش، مونت و هاورتز نداره. خط حمله رو به شلوغی و تیمش رو در سردرگمی نمیبره. میدونه که هیچجوره نمیشه این نفرات رو کنار هم چید. هر بار فقط به دو نفرشون میدون میده و ترکیب رو سبک میکنه. این سیستم محل درخشش ورنر، پولیشیچ و هادسون-اودویه؛ و البته مارکوس آلونسو و چیلول و ریس جیمز؛ و جورجینیو؛ بهتره بگیم این سیستم محل درخشش همهست. توخل از چلسی، لایپزیش درست کرده؛ که بتونه اکثر بازیکنهاش رو مورد استعمال بذاره. بهنسبت هر بازی؛ و با تغییرات سَبْکی در هفت پست اول، وَ تغییرات نوعی در سهتای جلو. اینکه این سیستم چقدر کارآست و اینکه چلسی با توخل به چه دستاوردی میرسه هنوز مشخص نیست. اما چیزی که معلومه، توخل در مدت زمان کوتاهی، به درستترین آرایش ممکن برای داشتههای زیر دستش رسیده...
«نظر هاتونو کامنت کنید»