بعد جام جهانی، طارمی به خاطر اون موقعیتی که خراب کرد هی داشت فحش میخورد و برعکسش بیروانوند به خاطر سیو خوبش تا عرش بالا رفته بود.
حالا نگاه کنین، طارمی به خاطر گلش به یووه و عملکردش تا عرش بالا رفته و برعکس بیرانوند به خاطر خرابکاریهاش داره فحش میخوره.
۲ سال دیگه میبینی برعکس شد همینا.
خلاصه اینکه دنیا ارزش نداره غصه بخوری. یه روز به کامه، یه روز نیست. در کنترل آدم هم نیست به نظرم، خوشی و سختی میاد و میره.
حواسمون باشه حداقل دلی رو نشکنیم سر این چیزای گذرا.

