دیوید بکهام می گوید بعد بازی آرسنال که چند اشتباه مرتکب شدم سر الکس وارد رختکن شد چند کلمه صحبت کردیم. بعد شروع کرد به طرفم حرکت کرد و کپه لباس و کفشی که روی زمین بود را به طرفم شوت کرد. کفشش درآمد و به صورتم خورد. آن موقع بود که فهمیدم شوت هایش واقعا چقدر دقیق است....

این چند خط خاطره از دیویدبکهام نشان می‌دهد که مربیان بزرگی مثل سر الکس فرگوسن تا چه حد جاه طلب بوده و دوست داشتند این روحیه عدم پذیرش شکست و عادی نشدن شکست را در تیم خود ایجاد کنند. و اما حال و روز مربیان امروز... کارنامه زیدان مشخص است و بسیار قابل احترام، چه به عنوان بازیکن و چه مربی و کسی جرات دست گذاشتن و زیر سوال بردن آن را ندارد ولی چیزی که برای رعال زیدان انگار دارد عادی می‌شود، و آن عادت به باختن است... شاید زیدان خود بایستی این سوالات را از خود بپرسد که چطور این روحیه نباختن را در تیمش ایجاد کند... اما شاید بازیکنان نیز نظاره گر او باشند... زیدان بعد از باخت چه می کند چه به شاگردانش می گوید... جدا از بحران مصدومیت رئال مادرید که دست زیدان را خالی گذاشته است، روحیه تیم بزرگی چون رئال مادرید فرسنگها با آنچه که از آن انتظار داریم فاصله دارد که می‌شود در رفتار زیدان و بازیکنان بعد از شکست ها ببینیم....و اما تنها 5 ماه بعد از آن که جرارد پیکه بعد از فاجعه باخت تحقیرآمیز تاریخی 8-2 به بایرن از لزوم تحول در تیم گفت، اگر ستین با گزش لب به آینده تاریک و تیره خود و تیمش می اندیشید اما این بار رونالد کومان در قامت مربی تیم بزرگی چون بارسا بعد از باخت 4-1 به پاریس سن ژرمن در نیوکمپ مشغول خوش وبش با بازیکنان حریف است. بعید می‌دانم اگر این باخت در حضور تماشاگران در نیوکمپ اتفاق می‌افتاد تماشاگران او را زنده می‌گذاشتند. اما هانسی فلیک یاد آور مربیان بزرگ ادوار گذشته تشنه موفقیت در هر بازی و یادآوری این ذهنیت به بازیکنان است که حریفان همیشه آماده شکست دادن شما هستند پس دلیلی برای شادی وجود ندارد. شما در بایرن فلیک تنها حق دارید پیروز شوید و جز این راهی نیست و به نظر من تزریق همین روحیه تفاوت بایرن فلیک با کواچ است. دشمنان همیشه آماده هستند پس تا آخرین لحظه متمرکز باش و بجنگ حتی اگر حریف بزرگت به خاک افتاده باشد، درست مانند سر الکس فرگوسن بزرگ بعد از برد تاریخی 8 گله برابر آرسنال. شاید منچستر امروز دلتنگ همین روحیه مبارزه طلبی او باشد. جایی که روی کین که شاید جای بازیکنی به تعصب و جنگندگی او در فوتبال امروز خالی است می گوید بعد از باخت بازیکنان همدیگر را در آغوش می‌گیرند...این یعنی چه؟ این دیگر چه معنی می‌دهد؟... در حالی که بازیکنان باید برای پیراهن منچستر بجنگند نه آن که بعد از باخت با حریف به خوشحالی و خوش و بش بپردازند.... بازیکنان بایستی معنای باخت را بفهمند.