یادم میاد دبیرستان که بودم بازی ایران و بحرین مرحله گروهی جام ملتهای آسیا 2015 فکر می کنم ساعت 11 قبل از ظهر بودما بازی رو نمی دیدیم و سر کلاس بودیم ولی وقتی نتیجه رو خواستیم یکی اول گفت ایران دو یک برده برای من عجیب بود این نتیجه و گفتم امکان نداره دو یک بوده باشه مگه حقیقی گل میخوره؟!!
یه زمانی حقیقی برای من جوری شده بود که حتی باور نمی کردم گل خورده باشه! دروازه بانی بود که برام فرق داشت./بازی ایران و نیجریه و شروع جام جهانی برای بچه های ما پر از استرس و اضطراب بود ولی یه نفر اون بازی وجود داشت که براش انگار خیلی عادی و ساده بازی شروع شده ! از نگاهش آرامش میریخت و اعتماد به نفسی داشت که گویا سالهاست در این سطح و لول بازی کرده! مدتها پیش گفته بود که من در جام جهانی بازی خواهم کرد و واقعا هم بزرگ شد و در جام جهانی هم بازی کرد
دروزاه بان شجاعی بود و این شجاعت رو من در کمتر کسی توی این پست تا به حال دیدم. _شجاعتی که در مقابل هیگوایین براش ابزاری بود تا خروجش تک به تک محض و موقعیت مسلم گلزنی رو از مهاجم آرژانتینی بگیره و البته لگدش رو هم خورد
خروج های فوق العاده ای داشت و بعضا توپ هایی رو روی هوا جمع می کرد که فقط از یه ژیمناست انجامش بر میاد توپهایی که اکثر گلر ها نهایتا فقط دفع می کنن
در کل انتخاب های عجیب و نامناسبی داشت مثلا بند قرارداد میذاشت تا فیکس بازی کنه! و فرصت بازی در خیلی از تیم های خوب رو با همین تفکر اشتباه از دست داد و کمی هم اگر کمتر خوشتیپ و خوشگل میبود شاید خیلی بیشتر از اینها پیشرفت می کرد و حواسش به فوتبالش می بود
در آخر هم اینکه فوتبال ایران تا به حال دروازه بان های بی نظیر زیادی رو به خودش دیده ولی فقط دوتاشون برام خیلی محبوب شدن اولی
1_وحید طالب لو
بود و دومی هم:
2_علیرضا حقیقی