وقتی ستاره های سابق رئال پیش از دیدار با گرانادا در برنابئو گردآمدند تا از کریستیانو رونالدو برای ربودن توپ طلا حمایت کنند "رونالدو اول" هم آن جا بود، "رونالدو برزیلی". با اندام فربه ای که نشانی از آن مرد چابک مهارناپذیر نداشت، با این وصف ترکیب کودکانه چهره اش حفظ شده بود. وقتی پا به میدان گذاشت بی اختیار همان پرسش قدیمی تکرار شد: او بهتر بود یا کریستیانو؟ رونالدو برزیلی یا رونالدو پرتغالی؟...
پاسخ به این پرسش برای آنهایی که بازی های رونالدو برزیلی را به یاد دارند آسان نیست. همان هایی که او را "Fenômeno " می خواندند، یعنی "پدیده". تیری آنری در ستایش رونالدو برزیلی بارها گفته "... او کارهایی انجام می داد که پیش از آن ندیده بودیم. او به بازتعریف مهاجم نوک دست زد. محوطه پنالتی را ترک می کرد و به وسط زمین می آمد، به دو گوش می تاخت و با فرارهایش مدافعان میانی را به سرگیجه می انداخت". زلاتان ایبراهیموویچ در توصیفش گفته "... معبود من بود. یک بازیکن کامل. هرگز بازیکنی بهتر از او نخواهد آمد".
می توانستیم اعداد را برابر هم قرار دهیم.20 مدال کریستیانو را برابر 19 مدال رونالدو برزیلی. می توانستیم آمار خیره کننده کریستیانو را به رخ بکشیم: گران ترین بازیکن جهان طی انتقالش به رئال را، اولین بازیکنی که در دو فصل پیاپی به مرز زدن 40 گل رسیده را، تنها بازیکنی که در همه دقایق بازی ها از دقیقه یک تا دقیقه 90 گل زده را، تنها بازیکنی که با دو باشگاه - منچستر یونایتد و رئال مادرید - همه جام های داخلی و اروپایی را فتح کرده را... می توانستیم به عصر کهکشانی های رئال بازگردیم و رونالدو برزیلی را کنار زیدان، بکام، روبرتو کارلوس، رائول و فیگو قرار دهیم. سه گل او در یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان 2003 در اولدترافورد را تماشا کنیم، همان سه گل خیره کننده ای که منچستری ها را وادار ساخت بپا خیزند و برایش دست بزنند. می توانستیم سریع ترین گل تاریخ رئال را که توسط او در دسامبر 2003 زده شد به یاد آوریم: ثانیه 15 برابر آتلتیکو مادرید در برنابئو...
معیارهای کلی تری برای مقایسه هم جلب نظر می کنند. این که کریستیانو ثبات حیرت آوری داشته، در حالی که رونالدو برزیلی را با بالا و پایین رفتن هایش شناختیم. توانایی جسمی کریستیانو او را برغم بیش از سالی پنجاه بازی از آسیب دیدگی ها در امان نگاه داشته، در حالی که رونالدو برزیلی را با مصدومیت ها و بیماری هایش هم به یاد می آوریم: با غش کردنش ساعتی پیش از دیدار نهایی جام جهانی 1998 که زمینه ساز سقوط برزیل برابر فرانسه شد و با مصدومیت های تمام نشدنی اش در اینتر. آن روزی که لنگ لنگان برابر لچه از میدان خارج شد برای طرفداران اینتر نومید کننده بود و آن بعد از ظهری که مقابل لاتزیو پا به میدان گذاشت و فقط هفت دقیقه دوام آورد، تلخ و سیاه.زیادی درمورد نازاریو وجود دارد ولی برای عاشقان فوتبال نازاریو خیلی اعداد وارقام مهم نیست برای اونا نازاریو یک درام فوتبالی بود که نوشته شد با همه تلخ وشیرینیهاش