قبل

فاجعه کیشتیم برای همیشه سر به مهر باقی ماند، چرا که شوروی علاقه ای نداشت اسرار نظامی اش را با دیگران به اشتراک بگذارد.

در سال 1945، جمهوری شوروی، کارخانه فرآوری پلوتونیوم مایاک را در دهکده اوزیورسک در قسمت شرقی کوه های اورال بنا کرد. پس از اینکه جنگ جهانی دوم به پایان رسید، این کارخانه قرار بود تولیدات نظامی ارتش شوروی را انجام دهد و جایی بود که اولین بمب هسته ای شوروی در آن ساخته شد.

این کارخانه جایی بود که نقش مهمی در جنگ سرد بازی کرد و این منطقه را می توان یکی از معدود ناحیه های کره زمین دانست که خطرناک ترین تشعشعات هسته ای تاریخ را به خود دیده. زمانی که این اتفاق رخ داد، نام نزدیک ترین روستا روی این واقعه نهاده شده: کیشتیم.

چه رخ داد؟

از آنجایی که این نظام ارزش زیادی برای طبیعت قائل نبود و زباله های تولید شده، انبوه انبوه به رودخانه و دریاچه های اطراف ریخته می شد، بسیاری از زباله های خطرناک تر درون محفظه های نه چندان مطمئن نگهداری می شد.

دمای درون یک محفظه شروع به افزایش می کند و آب درون آن کم کم بخار می شود تا اینکه در نهایت، 29 سپتامبر 1957، این محفظه منفجر می شود. گفته می شود قدرت انفجار آن با 70 الی 100 تن دینامیت برابری می کند.

در حالی که انفجار به خودی خود تکان دهنده و فاجعه بار بود، مواد پرتوزا به وسیله ابرها و بخارات تا نزدیک به 300 مایل در مایاک پخش شدند.

بعد

با توجه به واکنش کند و مخفی شوروی در این زمینه، بسیار دشوار است که آمار دقیقی از کشته های آن انفجار ارائه داد اما گفته می شود تا 55 نفر به خاطر سرطان ناشی از تشعشع جان خود را از دست دادند و 66 نفر دیگر نیز که آلوده بودند جان سالم به در بردند.

20 سال طول کشید تا غرب متوجه شود چه فاجعه ای درون اوزیورسک روی داده. زمانی که ژورس مدودف، فیزیکدان این کشور در مورد فاجعه هسته ای در سال 1976 نوشت، مردم تازه متوجه این واقعه شدند، شاید به همین علت است که همه ما فاجعه هسته ای را تنها با چرنوبیل می شناسیم. طی 45 سال گذشته، 400 هزار نفر در معرض پرتوهای مضر این ناحیه قرار گرفته اند.