در واقع هیچ چیزی از وجود انسان باقی نمیماند، چون مغز چهار دقیقه پس از آنکه خون به آن نرسد، برای ابد از بین میرود و هیچ چیز دیگری از آن باقی نمیماند، و غیرقابل بازگشت هم هست، یعنی هیچ طریقی حتی یک سلول انسان را پس از مرگ نمیشود به حال اول بازگرداند، تا چه رسد به مغز. و وقتی که این جسم از بین رفت، ما هم مثل بقیه موجودات طبیعی از بین میرویم. به قول خیام از خاک بر آمدیم و بر با میشویم.
هیچ چیزی باقی نمیماند. فقط باید سعی کنیم از همین عمری که دارد [استفاده کنیم] و با همین مغزمان بهشت را همین جا بسازیم و از ساختن جهنم برای خودمان و دیگران خودداری کنیم. اپیکور راجع به مردن جمله جالبی گفته، گفته است که بعد از مردن همان احساسی را داریم که قبل از تولد داشتیم. دقیقاً هم همین طور است و هیچ الزامی هم به دنیای پس از مرگ نیست. واقعاً هیچ الزامی برای آن نیست چون اگر فکر کنیم که میخواهند در آن دنیا مجازاتمان کنند، یا پاداش بدهند، چه فرقی در نظم این دنیا میکند؟ به این جهت نه تنها الزامی نیست، امکان آن هم وجود ندارد که پس از مرگ چیزی برای فرد وجود داشته باشد.