آنتونیو کونته، سرمربی اسبق یوونتوس، تیم ملی ایتالیا و چلسی که هم اکنون هدایت اینتر را برعهده دارد، پس از انتقادات شدید در ابتدای فصل، حالا روزهای خوبی را سپری می کند و تیمش با حاشیه امنیتی خوب، در صدر جدول سری آ قرار دارد. کونته در مصاحبه با کوریره دلاسرا در خصوص سبک سرمربیگری اش صحبت های جالبی انجام داد:

از مربیان غیرحرفه ای بیش از آن مربیانی که در مکتب کوورچانو درس مربیگری آموخته اند، الهام می گیرم. در ابتدای سرمربیگری ام از سیستم 4-2-4 استفاده می کردم و سپس روشم را به استفاده از سیستم سه دفاعه تغییر دادم. این سیستم تهاجمی تر است چون می توانید با پنج بازیکن حمله کنید. وقتی به چلسی رفتم، ابتدا از سیستم 4-2-4 استفاده کردم اما مجبور شدم به خاطر هازارد، ویلیان و پدرو، سیستم را عوض کنم چون در تعریف وظایف دفاعی آن ها به مشکل خورده بودم. دوباره مجبور شدم از سیستم سه دفاعه استفاده کنم. ایده باید بر اساس ویژگی بازیکنان تطبیق یابد. فوتبال را مثل یک محقق می بینم؛ اصلاح ایده ها، باعث می شود تفاوت میان مربیان ایجاد شود. 

گفتنش آسان است. امیدوارم لوکاکو و لائوتارو فرصت ها و آزادی عمل بیشتری در محوطه جریمه پیدا کنند اما فکر نمی کنم این برای مدافعان خیلی خوب باشد. لوکاکو یک بازیکن غیرعادی است. او به عنوان یک مهاجم نوک بسیار سریع است و می توانست فوتبال آمریکایی هم بازی کند.

به عنوان یک رقیب، می خواهم همیشه تمام دشمنانم را به شکل ورزشی بکشم. اخراج من می توانست کار را برای سایر رقبای اینتر راحت کند. اگر ده سال قهرمان نشوید، ناخودآگاه به شرایط عادت می کنید و به دنبال بهانه می گردید تا کسی را سرزنش کنید اما عیب ها و محدودیت های خودتان را نمی بینید. سرمربیگری فقط کار با بازیکنان نیست بلکه باید با شرایط دیگر هم کنار بیایید. این تفاوت میان پیروزی و زندگی مسالمت آمیز است. یک مربی از این که پروژه اش طولانی مدت شود، لذت می برد. اگر پس از مدتی کوتاه دست از پروژه بکشید، طبیعتا کام تان تلخ می شود. زیباترین چیز، گذاشتن تاثیرتان روی یک تیم و ماندن در آن برای سال ها است. امیدوارم در اینتر، استمرار و ثبات مهمی در همه زمینه ها ایجاد شود. 

یوونتوس طی سال ها، اختلاف زیادی با سایر تیم های سری آ ایجاد کرده اند اما اینتر فقط طی یک سال و نیم، هدفش قهرمانی شده است. سایر رقبا هم بهتر شده اند. ما هم به لطف سخت کوشی در حال بهتر شدن هستیم. ما مدام در حال تغییر بوده ایم. با سیستم 2-5-3 شروع کردیم و تهاجمی تر شدیم. در اولین فصل حضورم در سری آ دوم شدیم و به فینال لیگ اروپا رسیدیم. رالف رانگنیک از من تمجید کرد و گفت اینتر را دوست دارم و فکر می کنم این تیمی سطح بالا است. همیشه به بازیکنانم می گویم حین حمله، بدبین باشید چون خوش بین آن تیمی است که فکر می کند توپ را از دست نمی دهد و برای ضدحمله آماده نیست. با این حال تیم بدبین، برنامه های بیشتری برای بازگشت دارد. برای من تعادل خیلی مهم است؛ حداکثر باید با 5-6 بازیکن حمله کنیم. حکیمی، پریشیچ، اریکسن و بارلا به علاوه دو مهاجم نوک باید بازیکنان تهاجمی ما باشند. 

در ابتدای فصل، فرصت های زیادی می ساختیم اما کم کم نقاط ضعف ما آشکار شد و گل های زیادی می خوردیم. حالا داشتن تعادل بهتر است چون همه بازیکنان باید در هر دو فاز حمله و دفاع مشارکت داشته باشند. وقتی مردم درباره ام صحبت می کنند، همیشه یک اما در بین جمله شان می گذارند؛ او مربی خوبی است اما... این اما باعث می شود تحریک شوم. اشتیاق و انگیزه من فوتبال است. حالا به لطف تجربیاتم، آماده تر هستم. به من توصیه کردند به اینتر نرو اما من چالش ها را دوست دارم و این سخت ترین چالش زندگی ام است. بازگشت به تیم ملی ایتالیا؟ قطعا پرونده اش بسته نیست و هر وقت به تیم ملی فکر می کنم، مو به تنم سیخ می شود. درها برای بازگشت من به تیم ملی ایتالیا همیشه باز است.