...چه حسی واسه بارسایی ها داره؟!؟ البته باید مسی رو دوست داشته باشین تا بتونین این رو درک کنین. یه زمانی لیونل مسی تو یه بازی درمیون کمتر از سه گل نمیزد و یجورایی این لذت برامون تکراری شده بود و اگه گل نمیزد یا با یه پاس قطری، با دقت صدم سانتی متر ما رو به ارگاسم فوتبالی نمیرسوند لذتی به اون صورت نمیبردیم.
مسائل مختلفی واسه این حالت ما دخیل بودن. یکیش رونالدو بود که رقیب مستقیمش تو عنوان بهترین بازیکن و لیگ و دنیا بوده که فی المثال هم شب قبل بازی ما هتریک کرده بود و این باعث میشد به کمتر از پوکر و هتریک و یا کاری خارق العاده تو زمین راضی نشیم. یکیشم سطح ماورایی مسی و ساده جلوه دادن زدن چند گل و رد شدن از چند بازیکن با حرکاتی ساده و بدون تکنیک نمایشی بوده. خلاصه تمام اینا روی هم باعث شد دیوانه وار عاشق مسی بشیم...
سالها گذشتن و هرسال این آمار و این لحظات تکرار میشدن تا همین امسال که در واقع از سال ۲۰۲۰ شروع شد و تیم به طرز وحشتناکی وارد فشار های مختلف شد که از هر لحاظ شدیدا عملکرد تیم رو تحت الشعاع قرار میدادن و ما رو درجایی که الان حضور داریم قرار دادن
این وسط و با تمام این فشار ها. گلزنی لیونل مسی و دوباره یکه تازیش تو زمین بازی شیرین ترین اتفاق ممکنه برای بارسایی هایی که زخم خوردن(مخصوصا ایرانیش) و باعث میشه برای ۴۸ساعتم که شده درد و غمی رو که این چندساله حالا فوتبالی بوده یا غیرفوتبالی به یاد اون دوران شیرین و فراموش نشدنی به باد فراموشی بسپاریم.
لیونل مسی الان دیگه تنها بازیکنی که تو بارسا تاثیرگذاره نیست. شاید تو خیلی از روزها کسانی از اون بهتر و کم اشتباه تر بازی کنن اما همین حضورش تو زمین بازی و گلزنیش برای ما به اندازه تمام لذت هایی که تو دوران اوج سلطنتش به ما داده ارزشمنده و شما رئالی ها هم میتونستین این لذت رو با گوشت و خونتون بچشین اگه رونالدو تو تیمتون مونده بود. میدیدین با بالاتر رفتن سنش. تاثیرگذاریش تو هربازی چقدر براتون شیرین و دلچسبه