سلافیلد (Sellafield) برای بریتانیا همانند چرنوبیل برای شوروی بود: بدترین اتفاق هستهای بریتانیا که بسیار بد مدیریت شد، که به مدیریت بریتانیایی مشهور است. هنگامی که رآکتور Windscale شماره ۱ (نوعی راکتور هستهای اولیه) در کارخانه پردازش مواد هستهای سلافیلد در تاریخ اکتبر ۱۹۵۷ آتش گرفت یازده تن اورانیوم به مدت سه روز سوزانده شد. علیرغم وضعیت نگران کننده، مسئولان طوری رفتار میکردند که انگار اتفاقی رخ نداده است. در حالیکه رآکتور نزدیک به فروپاشی بود و سراسر مناطق مجاور به مواد رادیواکتیو آلوده شده بودند، هیچ مکانی تخلیه نشده و کار در مرکز با سرسختی در حال انجام بود. در حقیقت اکثر مردم حتی در مورد آتش سوزی چیزی نمیدانستند. کارکنان مرکز مشکوک به اتفاقاتی شده بودند ولی به آنها گفته شده بود که کار خود را ادامه دهند.
فاجعه واقعی در حال رخ دادن بود که به خاطر رشادت معاون توماس تویی (Thomas Tuohy)، رفع گردید. هنگامی که برای تویی مشخص شد که شعله آتش به راحتی قابل مهار نیست، وسیله تشخیص دوز تشعشع خود را درآورد تا کسی متوجه نشود در معرض چه میزان تشعشع قرار گرفته است. سپس به بالای رآکتور ۲۴ متری رفت، او برای کنترل این وضعیت چندبار این کار را تکرار کرد و هنگامی که درجه حرارت آتش به نقطه ذوب فولاد نزدیک شد طی تماس تلفنی درخواست کرد تا رآکتور را با آب غرق کنند.
این کار خطرناکی بود زیرا قبلا بر روی رآکتور آتش گرفته شده آزمایش نشده بود و اگر کوچکترین اشتباهی رخ میداد تمام ناحیه منفجر شده و از نظر تشعشع به نقطه غیرقابل سکونت میرسید. خوشبختانه ریسک تویی گرفت و پس از ۳۰ ساعت ریختن آب شیرین در رآکتور، آتش بالاخره خاموش شد.