اولین بوسه در تاریخ سینمای ایران که نوعی تابوشکنی بود، در سال 1332 و در فیلم گلنسا توسط معصومه خاکیار و هوشنگ سارنگ رخ داد. اما این بوسه برای خانم خاکیار هرگز خوش یمن نبود. عقاید سنتی حاکم بر جامعه و فشارهای خانواده و اطرافیان سبب شد تا بعد از آن بوسه، دیگر هرگز کسی معصومه خاکیار را بر پرده سینما نبیند. این فشارها تا آنجا پیش رفت که در چهارم اسفند همان سال (1332) معصومه خاکیار در سن 21 سالگی خود را آتش زد و خودکشی کرد.معصومه خاکیار پس از چند روز بستری در بیمارستان سینا از دنیا رفت و در گورستان مسگرآباد دفن شد. نشریات آن زمان علل خودکشی وی را فشارهای خانواده و اطرافیان و مخالفت های همسرش با حضور خانم خاکیار در سینما و زخم زبان ها و طعنه های برخی افراد به خاطر ایفاینقش وی در سکانس بوسه فیلم گلنسا عنوان کردند.
برخی به اشتباه اولین بوسه سینمایی تاریخ ایران را در سکانس پایانی فیلم چهارراه حوادث (سال ۱۳۳۳ به
کارگردانی ساموئل خاچیکیان) و با بازی ویدا قهرمانی و ناصر ملک مطیعی میدانند که این اشتباه است.