اول نوروزتون مبارک امیدوارم تنتون سالم و دلتون شاد باشه همیشه
خب تیم منتخبی که میگیم نباید صرفا بهترینا توش باشن بلکه بازیکنای مورد علاقمونو مینویسیم توش . البته من ترکیبی از بازیکنای مورد علاقم و تیمی که حس میکنم بهترین تیم ممکنه رو مینویسم . ینی ترکیب این بازیکنا تیمیو میسازن که خودم فکر میکنم تیم جذابی میشن برام
.
ترکیب اصلی
یاشین
مالدینی . شیرآ . بکن بایر . آلبرتو
تیگانا . سوکراتس
رونالدینیو . مارادونا
آنری . باجو
نیمکت : کان . اشمایکل . فیگروآ . هانسن . بارزی . سامر . مایکون . جنتیله . برایتنر . کارلوس . ماتیوس . بوژیک . فالکائو . جرارد . نیسکنس . مودریچ . نتزر . سیدورف . شواین اشتایگر . ریورا . پلاتینی . لادروپ . لوییز سوارز میرامنتوس . ریولینو . بست . مانه . ریوالدو . دالگلیش . کیگان . رابرت پیرس . کرویف . اوزبیو . کمپس . زیلر . کلینزمن . هوگو سانچز
.
ی توضیح خلاصه وارم درمورد بازیکنا بدم
یاشین : اصلا هیچ دروازه بانی قابل قیاس با یاشین نیس تو تاریخ . تاثیری که یاشین ی تنه تو کیفیت تیم داشت ی چیزی تو مایه های مارادونا بوده . یاشینو باید ازش بازیای کامل ببینید باورتون نمیشه ی دروازه بان چقد میتونع موثر باشه تو بازی
مالدینی : دفاع چپو دوس داشتم ی بازیکنی باشه که تو کارای دفاعی بهتر باشه که خب کی بهتر از مالدینی تو فاز دفاعی . کلا مالدینی نیازی به توضیح نداره خب
شیرآ : شیرآ ی مدافع عجیب غریبیه . شاید خیلی مدافع مستحکمی نبود مثل فیگروآ یا بارزی و جنتیله ولی هوش دفاعیش عجیب غریب خوب بود . قشنگ میدونست چجوری فضای پشت دفاع رو پوشش بده . ی سبک بی نظیری داشت تو دفاع و تاثیرش تو قهرمانی یووه و ایتالیا تو اروپا و جهان خیلی زیاد بود . البته اینکه میگم تو دفاع خاص نیست نه که بد باشه منظورم اینه ویژگی اصلی بازیش هوش و بازیخونیشه
بکن بایر : به نظر من فقط مارادونا تاثیرش در حد بکن بایر تو زمین . بازیکنی که میرفت تو دفاع اونجا ی چیز مثل راموس بود میرفت وسط زمین اونجا تو بازیسازی ی چیزی در حد ژاوی و بعد به حمله اضافه میشد و اونجا ی چیز در حد توماس مولر . اصلا ی تیمه بکن بایر لعنتی ی بازیکن نیس . بقیع بازیکنای تیم براش مثل نوازندهای ی ارکستر میمونن برای رهبر ارکستر که انگار که نوازندها ی جور ابزارن برا رهبر ارکستر . بازیکنام انگار ابزارن برای اجرای افکار تاکتیکی بکن بایر
.
آلبرتو : آلبرتو ی دفاع راست در حد کافو ولی جالبه ی چیزی بالاتر از ی دفاع راسته صرفه . به کافو ی بازیکنی مثل مودریچ اضافه کنید که تیمو رهبری میکنه و بازیسازی میکنه این لعنتی اینجوری بود علاوه بر دفاع راست تو بازیسازیه تیمشم شرکت میکرد ی جورایی مثل فاکتی و برایتنر . فکر کنید تو تیم ۷۰ برزیل در حضور پله و ریولینو و ژرسون و جرزینیو و اینا البرتو کاپیتان تیم بود .
.
تیگانا : شاید بگید بهترین هافبک دفاعی فرانسه ویرا یا ماکلله س یا دشام و حتی کانته . ولی تیگانا از همه اینا سره قطعا . ویرا را رو تو کارای دفاعی تصور کنید . حالا به اون قدرت حمل توپ بالا بدید با قدرت پاسوری خیلی سکسی مخصوصا پاسای در عمقش . یکی از دلایل قهرمانی فرانسه تو اروپا در کنار پلاتینی همین تیگانا بود . ی چیز عجیبیه تیگانا هافبک دفاعی به این کاملی خیلی کم داریم شاید فقط ماتیوس و تا حدی کولونا و نیسکنس و ریکارد
.
سوکراتس : طبیعیش این بود جراردو بزارم وسط ولی متاسفانه این پست مخصوص دومین بازیکن محبوبم بعد از مارادوناس . برزیل ۸۲ رو خیلیا میگن جذاب ترین تیم تاریخه . جذاب ترین بازیکن این تیم به نظر من قطعا سوکراتسه حتی بالاتر از زیکو . اصلا عاشق بازیش میشید اگر بازیاشو ببینید . ی بازیکن با قد بلند ولی تکنیکی در عین حال ی هوش تاکتیکی فوق العاده داشت نمیدونم کیو مثال بزنم مثلا دیبروین حال حاضر از لحاظ هوش تاکتیکی و قدرت رهبری و بازیسازی
.
مارادونا : بهترین بازیکن تاریخ فوتبال بدون شک . به نظر من اگر قراره درمورد بهترین تاریخ حرف بزنیم باید ببینیم تاثیر اون بازیکن در زمین و در زمان خودش چقدر بوده تو جریان بازی و بر کیفیت تیمش . وگرنه که اگر بخوایم از رو ظاهر قضاوت کنیم دی استفانو در حد مسعود شجاعیم نیست . مارادونا تاثیر گذار ترین بازیکن تاریخ . بهترین دریبل زن و بهترین پاسور تاریخه . ولی جالبه اگر حتی بخوایم کیفیت ظاهریه مارادونارم حساب کنیم با وجود گذشت اینهمه سال بازم بهترینه حتی بالاتر از مسی
.
رونالدینیو : رونالدینیو بی نظیره بازیش ولی خیلی دوسش ندارم ولی خب با توجه به این ترکیب رونالدینیو ترکیبش با مارادونا عالی میشه
.
باجو : ی فوروارد بی نظیر ( فوروارد ی پست کلاسیکه که به اشتباه خیلیا مهاجم نوک میدوننش . ی پستی تو مایهای گریزمن اتلتیکو . توتی . دلپیرو . رائول . فلیکس ) . تکنیکی سریع و با قدرت گلزنی عالی . از بازیکناییه که به شدت جذابه و اگر بازیشو میدیدین عاشقش میشدین
.
آنری : آنری اولین بازیکنی بود که دوسش داشتم در کنار الیور کان . ی مهاجم بی نظیر و بی نقص . از کامل ترین مهاجمین تاریخ . آنری آرسنال بینهایت جذاب بود بازیش
. . . . .
کان : کان کنار آنری از عشقای دوران بچگیم بود خصوصا که پستمم تو فوتبال دروازه بان بود خیلی ازش تاثیر گرفتم . شاید نویر و بوفون و کاسیاس و اینا هم سطحش باشن ولی کان ی چیز جذابی بود لعنتی
.
اشمایکل : اشمایکلو سبک دروازه بانیشو دوس دارم . خیلی دروازه بان مطمعنی نبود ولی بعضی وقتا رفلکسایی داشت که شاید فقط یاشین و کان و بنکس تو تاریخ چنین توپایی رو میتونستن بگیرن منم اون زمان عشق عکس العمل بودم نه مسایل فنی وگرنه خب نویر فنی تره حسابکنیم
.
فیگروآ : این لامصبو باید تو دفاع میانی ببینینش پشماتون میریزه از سبک دفاعش . انگار که داره از زن و بچش دفاع میکنه نه دروازه . اگر تو ی موقعیتی حضور داشت عمرا اگر بازیکن حریف میتونست ازش رد شه یا توپو رد کنه . با سر و صورت و تکل و هر جور شده توپو میگرفت از حریف . فقط پاسارلا تا حدی شبیهشه تو تاریخ یکمم سانتاماریا مدافع قدیمی رعال
.
هانسن : هانسن سوییپره لیورپول بود تو سالایی که لیورپول تو لیگ و اروپا خدایی میکرد همراه دالگلیش و راش و سونس و ... سبک بازیش ی جوریه که اگر ندونید مدافعه میگید این حتما هافبک هجومیه . انقد که خوب توپو جلو میبره و پاس میده . شاید فقط بکن بایر تو این زمینه سره ازش . سامر و کومان و مور و ترزو اینام تو این زمینه هم سطحشن
.
بارزی : خیلی خلاصه بخوام بگم بهترین مدافع تاریخ تو کارای دفاعی . منظورم توپ گیری و ایناس . کاناواروی ۲۰۰۶ پیک ی مدافعیه که بصورت زنده بازیشو دیدم ولی خب کلا یکی دو سال تو این سطح عالی بود . بارزی لامصب چندین سال تو این سطح حتی بالاتر بوده . اصلا ی چیز عجیبیه تو کارای دفاعی . فقطم تو توپگیری عالی نیستا . جاگیری . پوشش عمق دفاع . رهبری خط دفاع . حتی تو انتقال توپ . ی چیز غریبیه بارزی . میلان دهه هشتاد و نود الکی اونقد چپ و راست قهرمان اروپا نمیشد هر چند کنارش مالدینی و فن باستن و گولیت و ریکارد و دزایی و ساویشویچ و خیلیای دیگه بودن تو دوره های مختلف ولی خب بارزی اصل کاری بود تقریبا
.
سامر : سامرو زیاد دوسش نداشتم ولی گفتم ی سوییپر دیگه هم رو نیمکت بزارم . هر چند مور قطعا بعد از بکن بایر بهترین سوییپره تاریخه مخصوصا که مور تو فاز دفاعیم از همه سوییپرا سره ولی خب با اینکه سامرو زیاد دوس ندارم ولی از مور بیشتر دوسش دارم . ی استیل بازی خاصی داشت . تکنیک و قدرت بازیسازی و پاسوریش میتونم بگم حتی در حد بکن بایره سامر . اگر کسی پست سوییپرو نشناسه و فکر کنه سوییپر مدافعه اصلا باورش نمیشه این ی مدافعه
.
مایکون : مایکون تو اوجو عاشقش بودم . تو کارای هجومی میتونم بگم بهترین مدافع راستی بود که دیدم حتی بالاتر از بقیه برزیلیای این قرن . ولی جالب اینکه تو کارای دفاعیم عالی بود . بعد نمیدونم این لعنتی چرا نفس کم نمیورد مثل کافو . همش دفاع و حمله . مایکون ۲۰۱۰ به نظرم تاثیرش حتی از اسنایدر و میلیتو هم بیشتر بود تو تیم مورینیو . پیک هیچ مدافع راستی تو این قرن بالاتر از مایکون ۲۰۱۰ ندیدم
.
جنتیله : زوج و مکمل شیرآ تو یووه و ایتالیا . شیرآ بیشتر عمقو و فضای پشت دفاعو پوشش میداد . جنتیله بیشتر میرفت تو پای حریف . ی جورایی مالدینی رو تو دفاع چپ و دفاع وسط تصورش کنید میشه جنتیله . عالی بود تو کارای دفاعی . کلا خواستم ی بازیکنی که خصوصیات دفاعی داره هم برا راست انتخاب کنم هر چند دوسشم دارم
.
برایتنر : برایتنرو میشه کامل ترین مدافع چپ تاریخ فوتبال دونست . تو کارای دفاعی عالی . تو کارای هجومی عالی . حتی تو بازیسازی عالی طوری که نصف دوران بازیشو هافبک بازی کرد و عالیم بود اونجا . فوق العاده باهوشو فوتبال فهم بود این لعنتی . ی چیزی مثل لام و خیلی بهتر
.
کارلوس : میخواستم فاکتی یا کرول رو بزارم بعنوان ذخیره دوم دفاع چپ ولی کارلوسم مدافع فوق العاده جذابی بود برا خودش . تکنیک و تسلط عالی ای داشت با ارسالای عالی . یکی از پلنای اصلی حمله رعال و برزیل نفوذای کارلوس بود مثل آرنولد که یکی از پلنای اصلی لیورپوله البته خب آرنولد حقیقتا نصف کارلوسم نیستش .
.
ماتیوس : کامل ترین هافبک دفاعی تاریخ فوتبال . فکر کنید بعنوان هافبک تخریبی و حتی مدافع اخر ی بازیکن باهوش و عالی تو کارای دفاعی . بعنوان ی هافبک باکس تو باکس ی هافبک سریع و تکنیکی . بعنوان ی هافبک بازیساز ی بازیکن با دید عالی و پاسای فوق العاده . اصلا هر جای زمین بگی این میتونست بهترین بازیکن باشه . برا همینم همه جای زمین بازی میکرد و اگر میگن هافبک دفاعیه نباید با تعریف جدید هافبک دفاعی قاطیش کنید
.
بوژیک : مجارستان ۵۴ به نظر من در کنار برزیل ۷۰ بهترین تیم ملی تاریخه . پوشکاش هیدگوتی کوچیس چیبور بوژیک که حتی کوبالا هم میتونست ملیت مجاری بگیره و جزوی از تیم باشه . شاید این اسامیو نشناسین ولی مثل اینه ی تیمی تو فوتباله الان دیبروین و ژاوی و نیمار و امباپه و لواندوفسکی رو با هم داشته باشه البته دفاعش زیاد خوب نبود . خلاصه مجارستان اون سال عالی بود و ۴ سالم بود همه بازیاشو برده بود . تو دور گروهی آلمانو ۸ ۳ برد و تو فینالم خوردن به هم . تو ده دقیقه اول مجارا دو تا گل زدن . ولی آخرش ۳ ۲ باختن در حالی که میتونم به جرات بگم نتیجه باید فجیع تر از ۸ ۳ بازی قبلی میشد . ینی مجارستان فقط ۱۰ تا تک به تک نزد ۴ تا تیرک زد دو سه تا دروازه خالی نزد اصلا انگار ی حاله نامرعی تو دروازه المان بود نمیزاشت توپا گل بشن برا همینم میگن معجزه برن به اون بازی . ی طرفه ترین فینال تاریخ که جالبه تیم بهتر بازیو نبرده . خلاصه بوژیک تو اون تیم که پر از بازیکن عالی هجومی بود نقش بازیساز و هماهنگ کننده این مهاجما رو داشت . ی جور ژاوی یا مودریچ اون مجارستان بود . بازیاشم ببینید باورتون نمیشه ی بازیکنی ۶۰ ۷۰ سال پیش این پاسارو میده انگار که خود ژاوی داره پاس میده
.
فالکائو : فالکائو هم کنار زیکو و سوکراتس ضلع سوم مثلث خط هافبک برزیلو تشکیل میداد . ی هافبک بسیار باهوش با قدرت بازیسازی و پاسوری و رهبری عالی و تسلط بی نظیر روی توپ و شوتای فوق العاده . خیلی قشنگ و مسلط بازی میکرد . ی چیز تو مایه های شواین اشتایگر بود به لحاظ فکر بازی
.
ویرا : ویرا ی هافبک دفاعی بی نظیر و به شدت جذابه . ی سد برای وسط زمین و بازیکنی که خیلی خوب توپو جلو میبرد و پاس میداد . ی هافبک که اگر وسط زمین ی تیم بود خیالت از هر بابت راحت بودش . واقعا ی وزنه بود ویرا تا بازیشو نبینید سخته توضیح درمورد ویرا ولی واقعا ی بازیکن دوست داشتنیه
.
جرارد : که خب نیازی به توضیح نداره هم بازیشو دیدین هم دوسش دارم طبیعتا و اگر سوکراتس نبود میزاشتم تو ترکیب قطعا
.
نیسکنس : اینم اسمش هافبک دفاعیه ولی خب قدیما هافبک بطور کلی ی پست محسوب میشد که بازیکنا تو این پست مثل الان مجزا نبودن هر کدومشون تمامی خصوصیات ممکنو داشتن . ینی از دی دی شروع کنید بیاید تا کولونا و نیسکنس و ماتیوس و تاردلی و . . . تمامیه اینا هافبکایی بودن که از کارای دفاعی بگیرید تا بازیسازی تا دریبل زنی و . . . همه کار بلد بودن . نیسکنسم یکی از کامل ترین هافبکای تاریخه . با تکنیک عالی و قدرت پاسوری فوق العاده یجورایی انگار که کرویف رو هافبکش کردن گذاشتن وسط مثل داستان مسی و اینیستا . ولی جالبه نیسکنس که انقدر تکنیکی و خلاقه بهش نمیومد تو دفاع خوب باشه ولی عالی بود تو دفاعم . ی چیز مثل مودریچ مثلا
.
نتزر : خلاق ترین و تکنیکی ترین هافبک تاریخ آلمان . ی بازیکن خوش استیل که خیلی قشنگ و روون بازی میکرد و پاسای عالی میداد . مودریچ رو تصور کنید . خلاقتر و تکنیکی ترش کنید . حیف که رفتنش به رعال باعث شد تو ترکیب اصلی تیم ۷۴ نباشه وگرنه چی میشد نتزر جزوی از تیم ۷۴ ولی خب تو یورو ۷۲ نقش اصلی رو داشت تو قهرمانی آلمان . کلا ی هافبک فوق العاده جذاب نتزر
.
مودریچ : من عاشق ی نوع از هافبکم اونم هافبکی که در خدمت تیم بازی میکنه و زیادم بازیش به چشم نمیاد ولی تاثیرش رو تیم فوق العادس . دقیقا مثل مودریچ . در خدمت تیم ترین بازیکنی که دیدم در کنار شواینی و سیدورف
.
سیدورف : سیدورفم بازیش اصلا به چشم نمیومد ولی به نظر من از بهترین و موثر ترین بازیکنای تاریخ فوتباله بدون اغراق . از آخرین هافبکای همه کاره و کامل تاریخ فوتبال که از کارای دفاعی تا کارای هجومی همه کار میکرد تو زمین
.
شواین اشتایگر : اینم مثل دو نفر بالا دقیقا عاشق همین در خدمت تیم بودنشم و البته قدرت بازیسازیش . من شخصا از مثلا کروس بدم میاد چون بازیش خیلی به چشم میاد درحالی که هیچ تاثیری نداره . برعکسش شواینیه دقیقا . بازیسازی به پاس هشتاد متری که بیفته رو پای بازیکن نیس یا اینکه ۹۹ درصد پاسات درست باشه . باید بدونی که کجای زمین باشی کی پاس بدی کی به کی پاس بدی کی عقب بکشی کی ریتم بدی به بازی کی نفوذ کنی . شواینی تو این مسائل خدا بود ولی متاسفانه این چیزا چیزی نیستن که به چشم بیان . آلمان و بایرن به نظر من از روزی شروع به درخشش کردن که شواینی رفت وسط و تبدیل شد به هافبک همه کاره و محوری تیم ینی سال ۲۰۱۰ و از روزی این دو تیم افت کردن که شواینی افت کرد ینی تقریبا ۲۰۱۵ . اصلا آلمانی که کروس جای شواینی توش رهبره رو میبینم خندم میگیره . تیمی که مثل ساعت بازی میکرد تبدیل شده به تیمی که انگار همه تو زمین ولن
.
لوییز سوارز میرامنتوس : تکنیکی ترین هافبک تاریخ فوتبال ( اگر مارادونا رو هافبک حساب نکنما که البته با تعاریف فعلی باید هافبک حسابش کنم ) . اصلا مثل اب خوردن دریبل میزد و پاسای بی نظیری میداد . اینتر هلینو هررا ی تیم فوق العاده جذابه با ماتزولایی که اتفاقا اونم خیلی دوس دارم و فاکتی و بورنیش و کورسو و بونینسنیا و دیگران ولی سوارز از ارکان اصلی و موثر اون تیم بود که اینترو تبدیل به ی غول عجیب غریبی کرده بود تو اروپای دهه شصت . فکر کنید تیم دفاعی تقریبا که تکیش رو ضد حملاته و سوارز نقش بی نظیری رو ضد حملات داشت چه با پاساش چه با دریبلاش . ی جورایی میشه گفت اسنایدر اینتر ۲۰۱۰ میشه میرامنتوسه تیم هررا ولی خب سوارز کجا و اسنایدر کجا . سوارزو از هر فوتبال فهمی بپرسی قطعا جزو ۵ هافبک تاریخ میزارتش
.
ریورا : ریورا هم ی جورایی هافبک و فوروارد محسوب میشد . ی بازیکن تکنیکی که قدرت دریبلینگ عالی و پاسای فوق العاده داشت و میلانو دو بار قهرمان اروپا کرد . کلا سبک بازیش و استایل بازیش خیلی جالب بود اگر بخوام با جدیدترا مقایسش کنم ی چیزی مثل کاکا بودش . ولی خب چون خیلی فانتزی بازی میکرد و اصلا تو دفاع شرکت نمیکرد تو تیم ملی ایتالیای دهه شصت که الگوش اینتر هررا بود و دفاعی بازی نیکرد جایی نداشت و بیشتر بعنوان ذخیره میومد تو زمین . هر چند تو یورو ۶۸ قهرمان شدن و ریورا هم نقش مهمی داشت حتی تو جام ۷۰ هم نقش مهمی داشت با وجود اینکه فیکس نبود . خصوصا تو نیمه نهایی جلوی المان که بازیه قرن شد . ولی تو فینال اگر فیکس بود ایتالیا اونقدر نابود نمیشد جلوی برزیل . قشنگ مشخص بود اون ایتالیا از عدم خلاقیت مخصوصا وسط زمین مشکل داره . ماتزولایی که اتفاقا از معدود خوبای ایتالیا بود خیلی دست تنها بود و کلا بازی دست برزیلیا بود که وسط زمین کلی بازیکن خوب و تکنیکی داشت از کلودوالدو بگیرید که هافبک دفاعی تا ژرسون و ریولینو و جلوتر پله و حتی البرتو که تو بازیسازیم نقش زیادی داشت . کلا اگر ریورا بود ایتالیا بهتر بازی میکرد به نظر من
.
پلاتینی : پلاتینی ی بازیکن فوق العاده بود و همیشه جزو ۱۰ بازیکن برتر تاریخ انتخاب میشه خصوصا سال ۸۴ ۸۵ سالای خدایی پلاتینی بود ولی خب خودم شخصا خیلی دوسش ندارم هر چند عالی بود . ولی خب فکر کردم ببینم کی بهترین جانشینه برای مارادونا و رونالدینیو تو ترکیب اصلی دیدم هیچکس پلاتینی نمیشه برا جانشینی اینا . سبک بازیشم اینجوری بود که بسیار مسلط با قدرت دریبلینگی که خیلیم به زحمت نمیفتاد ی جورایی مثل زیدان که ساده دریبل میزد . با پاسای خوب که موقعیتای عالی میساخت برا تیمش . ولی با وجود اینا پلاتینی اندازه ی مهاجم بی نظیر شم گلزنی بالا داشت همه جورم گل میزد با سر و با شوت و چیپ و کات دار و همه جوره
.
گلن هادل : هادل بین تمامی این اسامی کمتر معروفه و شایدم پایینتره ولی خب سبک بازیشو خیلی دوس دارم . هادل دهه هشتاد تو لیگ برتر و تو تیم ملی عالی بازی میکرد . اگر بخوایم بگیم لمپارد و جرارد ی الگوی فوتبالی داشتن قطعا اون گلن هادله . بازیکنی که خوب توپو جلو میبرد و عالی پاس میداد و عالی میشوتید . البته تو تاتنهام فکر کنم فقط ی لیگ اروپا برد و افتخار زیادی کسب نکرد وگرنه شاید اسمش بزرگتر میشد چون واقعا بازیکن خوبی بود
.
ریولینو : برزیلیا اکثرا بازیکناشون تکنیکین و زیاد کاری به بازیسازی و پاس دادن و کارای تیمی ندارن . ولی خب جالبه بعضیاشون که نژادشون سفید تره میل بیشتری به کارای تیمی دارن مثل فالکائو خود سوکراتس کاکا ژرسون زیکو و . . . ولی هیچ برزیلی تو تاریخ تو پاس دادن رو دست ریولینو نیستش . ی پاسور عالی که ارسالاشم عالی بودن ولی تو بحث تکنیک و دریبل زنیم هیچی از تکنیکی ترین بازیگنای برزیل کم نداشت و فوق العاده بود تو این بحث . میشه ریولینو رو هم ی جورایی با کاکا مقایسش کرد البته فقط سبک بازی وگرنه نقشش یکم متفاوت بود . البته سبک بازیش ی جورایی شبیه جونینیو پرنامبو کانو هم بود . تو غیر برزیلیا هم بخوام بگم میشه گفت اینیستا مثلا . ریولینو جالبه تو جام ۷۰ حتی بالاتر از پله و البرتو و جرزینیو بهترین بازیکن برزیل بود تو اون جام . تو جام ۷۴ هم با وجود اینکه برزیل چهارم شدش ولی واقعا عالی بازی کرد و حتی تو نیمه نهایی جلوی هلند شاید خیلیا ندونن ولی برزیل واقعا از هلند بهتر بود و هلند یکم شانسی برد بازیو هر چند اصلا دست و پا بسته نبودا ولی خب برزیل بهتر بود تو بازی و موقعیتای زیادی ساخت
.
لادروپ : لادروپو شخصا خیلی دوسش ندارم ولی انقدر خوب و خاصه این لعنتی که نمیشه ننویسمش . به نظر من تو ارسال پاس در عمق بهترین بازیکن تو تاریخ فوتباله . ی جورایی دیبروین دهه نود البته دیبروین جلوی لادروپ شوخیه با اینکه شدیدا قبول دارم دیبروینو . لعنتی ی پاسای مینداخت که پاسای اوزیل و دیبروین و برونو شوخیه جلوی پاساش . با اینکه تکنیک و سرعت نسبت خوبیم داشت کلا خیلی شبیه دیبروین بود سبک بازیش ولی استیل جذابتری داشت . یکی از حسرتای دیگم تو تاریخ فوتبال در کنار فیکس نبودن ریورا تو فینال ۷۰ اینه که لادروپ تو یورو ۹۲ همراه دانمارک نبود به دلیل مصدومیت و نتونست با دانمارک قهرمان اروپا بشه . اگر میبرد بدون شک توپ طلای اون سالو میبرد مخصوصا که با بارسا هم اروپا رو برده بود
.
بست : تکنیکی ترین بازیکن قاره اروپا کنار کرویف . البته بست دوران فوتبالش خیلی کوتاه بود ولی انقد خوب بود که همیشه بعنوان یکی از بهترینای تاریخ ازش یاد میشه . بست کنار چارلتون و لاو و استایلز و . . . از منچستر تو دهه شصت ی تیم وحشتناک ساخته بود . کلا سبک بازیو بستو دوس دارم و بعنوان وینگر ذخیره ( که البته ترکیب اصلی وینگر محور نیست ولی رو نیمکت اگر بخوام وینگر بزارم بست انتخاب عالیه )
.
مانه : یکی از وینگرایی که خیلی دوسش دارم و خب نیازی به توضیح نداره ولی واقعا قبولش دارم هرچند امسال در حد انتظار نبود
.
کیگان : کوین کیگانو خب طبیعتا بخاطر لیورپولی بودنش باید دوس داشته باشم ولی بازیکن واقعا جذابی بود . خیلی بازیکن فوق العاده ای نبود در حد بزرگان تاریخ ( منظورم مثلا امثال کرویف و گارینشا و ایناس ) ولی خب به شدت بازیکن موثری بود و اصلا سبک بازیش ی جوری بود که بهش امید داشتی . مثلا الان نیمار و امباپه و اینا بزرگن ولی خب من دیماریا رو خیلی قبولش دارم و بازیکن قابل اتکاییه . کیگان دقیقا ازینا بود و ی قهرمانی اروپام برامون اورد که همون سالم رفتو دالگلیش جانشینش شد
.
دالگلیش : دالگلیشم یکی موثر ترین فورواردای تاریخ فوتبال که درسته خیلیییی تو زمین کارای خاصی نمیکرد ینی مثلا مثل گارینشا همش دریبل نمیزد ولی اول و آخر تو بازی تاثیرشو میزاشت چون کلا بازیکن در خدمت تیمی بود . ی چیزی مثل رومنیگه دقیقا . بین بازیکنای جدید بخوام بگم ازین نظر شبیه رونی مثلا که درسته مثل مسی تکنیکی نبود ولی به شدت موثر بود چون برا تیم بازی میکرد . سبک بازیشم ی چیز تو مایهای رویس ۲۰۱۳ ولی هجومی تر و گلزن تر
.
کرایوف : کرایوفم خیلی بازیکن مورد علاقم نیست هر چند واقعا ی بازیکن عجیب غریبیه این لامصب و از طرفیم دنبال ی وینگر چپ بودم برا تیم که خب دیگه رو دست کرویف نیست . تکنیکی و دریبل زن فوق العاده که تو گلزنی عالی بود ولی چیزی که کرایوفو کرایوف کرد دقیقا مثل مسی تکنیک و گلزنیش نبود این بود که تکنیکش با بازیه تیم و پاس و موقعیت سازی و کلا کارای تاکتیکی ترکیب میشد . کلا مسی دهه هفتاد
.
رابرت پیرس : رابرت پیرس خیلیییی بازیکن خوبی نبود ولی بی نهایت جذاب بود لعنتی . البته واقعنم بازیکن خوبی بودا ولی منظورم اینه مثلا در حد فیگو نبود مثلا . اگر آرسنال اون دورانو دیده باشید شاید پیرسو حتی جذاب تر از آنری و برگکمپ و ویرا دیده باشید تو تیم . سبک بازیه خیلی خاصی داشت و سخت میتونم مثال بزنم . تو کارای ترکیبی کنار برگمپ و آنری عالی بود ی جورایی مثل نقش اینیستا تو بارسا البته کنارا بازی میکرد ی جورایی جای بازیش مثل برناردو سیلوای سیتی . سبک بازیشم مثلا میتونم بگم ی چیزی بین سانه و اوزیل . میشه گفت اوزیله رعال ولی خب میگم متمایل بع گوشه بازی میکرد و سریعتر از اوزیل بود و شوت زن تر . اوزیل رعالو سریعتر و شوتزن ترش کنید میشه رابرت پیرس . یکی از خوش قیافع ترین بازیکنای تاریخم بود و استایل حمل توپ و دویدنشم فوق العاده جذاب بود
.
اوزبیو : به نظر من اگر اوزبیو اگر برزیلی بود الان جای پله کنار مارادونا بهترین تاریخ بود . بی نظیر بود این بازیکن .کرویف رو جای مسی نوشتم و دیگه بازیکن تکنیکی و پاسور اون مدلی لازم نیست . اوزبیو هم نوشتم قبلش خواستم رونالدو رو بنویسم چون هم بازیکن فوق العاده ایه رونالدو هم ذهنیتش باعث برنده شدن تیم میشع ولی اوزبیو دقیقا این چیزا رو داره . ینی علاوع بر تکنیک و سریع فوق العادش و قدرت شوت زنی و گلزنیش که دقیقا ی جورایی هم سبک رونالدو تو اوجه به شدت روحیه و ذهنیت بالایی داشت اوزبیو . اوزبیو پرتغال ۶۶ رو تا مراحل بالای جام جهانی برد و تو نیمه نهایی در عین شایستگی به انگلیس باختن . فکر کنم دو بارم ی تنه بنفیکا رو قهرمان اروپا کردش . ینی تو تاریخ فوتبال فقط مارادونا انقد تنها تونسته ی تیمو موفق کنه حتی کرویف کنارش نیسکنس و فن هانیم و کرول و رنسنبرینکو خیلیا بودن ولی اوزبیو فقط ی کولونا پیشش بود . تنها فرق پله و اوزبیو فقط تو پاسای پلس وگرنه هیچ تفاوتی بینشون نیس . اگر میخواید اوزبیو رو بشناسید بازی پرتغال کره شمالی جام ۶۶ رو ببینید . اول بازی پرتغال ۳ صفر عقب میفته و کارشون تقریبا ی سره میشه . برید ببینید اوزبیو چیکار میکنع بعدش
.
ریوالدو : ریوالدوی تو اوج رو اگر دیده باشید یکی از بازیکنای جادویی تاریخ فوتباله . جدیدا بعضیا میگن خدارو شکر بازیه فلانی و فلانیو دیدیم ولی من واقعا با دیدن بازیه چند نفر خیلی حال کردم یکیش همین ریوالدوی لعنتی . خیلی بازیکن قابل اتکایی بود . اصلا بازیکن در این حد قابل اتکا تو زندگیم ندیدم ینی اگر تیمتون ۴ صفرم عقب میفتاد تا دقیقه ۹۰ بازم منتظر بودی ریوالدو ی حرکتی بزنه و حتی جبران کنه بازیو :) تکنیکی گلزن شوت زن دریبل زن سریع . همه جور میتونست گل بزنه . نیمار ی سری با بارسا به پاریس کامبک زد و خیلی خوب بود . ریوالدو همیشه اینجوری بود . همیشه کار اصلیو میکرد و تاثیر زیاد میزاشت
.
کانتونا : کانتونا رو فقط بخاطر یکی دو سال بازیگریش خیلی دوسش دارم اونم سالای ۹۵ ۹۶ . اون سالا بازیکنای کلاس ۹۲ تازه به تیم اومده بودن و بچه سال بودن روی کینم اضافه شده بود که البته کینم جوون بود . فکر کنید کین هافبک دفاعی اسکولز هافبک وسط گیگز چپ بکام راست کول نوک کانتونا ی جورایی فوروارد . حالا ی تیم پر از بچه رو تصور کنید که البته خوبم بازی میکنن ولی کانتونا ی جوری انگار که بابای همه اینا بود تو زمین . میرفت وسط زمین تو بازیسازی به اسکولز کمک میکرد حتی تو توپ گیری به روی کین . میرفت راست تو ارسال توپ بکام کمک میکرد وقتایی که بکام مهار شده بود و مجبور بود پاس بده . میرفت چپ و با پاساش گیگزو راه مینداخت . میرفت تو محوطه تو گلزنی به کول کمک میکرد و آخرش میومد وسط و وظایف خودشو به بهترین شکل انجام میداد ینی توپو میبرد جلو تو محوطه و گل میزد یا میشوتید و گل میزد یا با پاساش موقعیت سازی میکرد و . . . کلا الکی لقب پادشاه الدترافورد رو بهش ندادن واقعا مثل ی پادشاه که هوای همه سربازاشو داره تو کل زمین میچرخید و همه کار میکرد و بی نظیر بود اون سالا
.
زیلر : زیلر ی بازیکن عجیب غریبی بود زمان خودش و واقعا اسمش خیلی کمتر از چیزی که حقشه باقی مونده تو تاریخ فوتبال که شاید دلیلش افتخارات کمیه که کسب کرده . شاید اگر گل مردوده انگلیس به ناحق قبول نمیشد و آلمان قهرمان میشد اسم زیلرم در همون حدی که حقش بود اورده میشد . زیلر با اینکه مهاجم بود ولی بیشتر شبیه فورواردا بودش . تسلط و تکنیک عالی رو توپ داشت و خیلی خوب برای مهاجمای دیگه موقعیت میساخت . میشه با استویچیکوف مقایسش کرد ی جورایی . بین بازیکنای جدید مثلا میشه زلاتانو مثال زد هر چند سبک و استایل بازیشون به کل متفاوته ولی منظورم مهاجمیه که فراتر از یک مهاجم صرف و گلزنه . کلا زیلر خیلی بازیکن جذابیه
.
کلایورت : من خودم اوایل که فوتبال میدیدم تا سال ۲۰۰۵ طرفدار تیم خاصی نبودم . اوایل طرفدار بازیکنا بودم بعدش طرفدار ی تیمایی میشدم بصورت مقطعی . یکی از این تیما بارسای ۲۰۰۳ بود . ریوالدو و کلایورت تو اون تیم خیلی زوج جذابی بودن . کلایورت خیلی مهاجم شاخی نبود ولی ی جور خاصی بازی میکرد هم استیلش خاص بود هم سبک شوت زدنش و کلا بازیکن جذابی بود مخصوصا خیلی به موقع گلای حساسی میزد و سر همین رو من خیلی تاثیر خوبی داشت
.
ماریو کمپس : شاید کمترین دوران اوجو تو تاریخ فوتبال داشته . ینی ی سال در حد خدای فوتبال درخشید و دیگه مهو شد کمپس . جام جهانی ۷۸ بی نظیر بود کمپس . ی مهاجم خوش استیل که قشنگ دریبل میزد و خیلی خوب کارو تموم میکرد . سبک بازیش و استایلش و تمام کنندگیش این حسو بهت میداد که میتونی بهش اعتماد کنی که کارو تموم کنه . تا حالا هیچ مهاجمی این حسو بهم نداده ولی حیف که زود تموم شد ولی همینکه ی قهرمانی برا آرژانتین اورد دمش گرم . میشه گفت تاثیرش از پاسارلا هم بیشتر بود . کمپسو میشه گفت مثل میلیتوی ۲۰۱۰ بود ی جورایی ولی خوش استیل تر و تکنیکی تر
.
کلینزمن : کلینزمنم مهاجم قابل اتکایی بود واقعا . مهاجم سریع و تکنیکی با پا به توپ فوق العاده و شوتایی که تو سرعت خیلی قشنگ رو پاش مینشست . ی جورایی لواندوفسکی رو تصور کنید ولی خیلی فرز تر و اینکه کلینزمن از معدود مهاجمین تاریخ فوتباله که در عین اینکه قدرت حمل توپ و تکنیک خوبی داشت و در تمام کنندگی عالی بود مهاجمی بود که جاگیریای فوق العاده ای داشت . ینی هر بار محوطه شلوغ میشد و یکی تو شلوغی گل میزد میشد مطمعن باشی کلینزمنه . کسایی که فیفا بازی میکنن و با دو مهاجم همکاری میکننو از وسط حرکت میکنن میتونن همکاریای فولر و کلینزمن اون زمانو تو تیم ملی تصور کنن
.
گرد مولر : مولر تو محوطه جریمه ی چیز عجیب غریبی بودش . همیشع همونجایی بود که باید باشه و همیشه همونجایی توپو میفرستاد که باید بفرسته حتی با قل دادنه توپ . ولی مولر رو میشه بهترین تمام کننده تاریخ در کنار فن باستن و پوشکاش دونست . شوتاش خیلی دقیق بودن و استیل جذابیم داشت . ازونا بود که نمیتونی دوسش نداشتع باشی
.
هوگو سانچز : خدای شوتایی که رو پا میشینه حتی بالاتر از فن باستن . لامصب ینی توپ رو هوا بود رو زمین بود هر جا بود ی جوری با پای چپش میشوتید که انگار راه نداره توپ بهتر از این روی پاش بشینه حتی وقتایی که موقعیت برای شوت زنی خوب نبود مثلا توپ میفتاد پشت سرش باز ی جوری توپو میشوتید تو زدن برگردون و قیچی هم رو دست نداره تو تاریخ فوتبال ضمن اینکه به شدت تکنیکی و سریعم بود . کلا یکی از بهترینای تاریخ فوتباله سانچز که شاید اگر مکزیکی نبود یا اگر با رعال افتخارات بیشتری کسب میکرد اسمش خیلییی بزرگتر از چیزی که هست میشد
.