پرتکنیک با فرارهای سریع؛ این دم دستترین توصیفی بود که می شد درباره آنتونی استوکس داشت. بازیکنی فرار که بلافاصله بعد تولدش در فوتبال ایران، در اندیشه تهیه خرمای فاتحه آن هم بود. از حضور او در تراکتور تنها چند سکانس و در پرسپولیس هم چیزی در حد سیاهی لشگر به یادگار مانده است. تنها ارمغان او برای سرخپوشان آن ضربه دربی بود که ریباندش را بشار رسن تبدیل به گل کرد. همین؛ دست آخر ماند و دلارهای حیف و میل شده. استوکس هم آن ور آبها یا در نقش بزن بهادر راهروهای دادگاه را متر می کند و یا آن که به جرمهای اخلاقی محکوم می شود.
حالا خبر می رسد که باشگاه پرسپولیس در به در دنبال گرفتن حقش از این مهاجم فرنگی است. بازیکنی که هر چه قدر در زمینه فنی حرف های زیادی برای گفتن داشت، در بعد اخلاقی حتی به جاده خاکی نه، به دره زده بود. گرچه تجربه نشان داده است در دادگاه های فیفا با ما مانند یک طفلی که مدرسهاش را آتش زده برخورد می شود. به هر حال پیروز یا بازنده، همچنان یک سوال مطرح است. چرا باید بازیکنی که تا این حد به حاشیه و جنجال دل و قلوه میدهد توسط قهرمان لیگ ایران جذب شود؟ یا حداقل جذب که شد، چرا باید قراردادها را طوری ببندند که سرخپوشان ترمینال پول سازی حاشیه طلبان شوند؟ این پرسش ها در حالی مطرح است که تکلیف کت و شلوارهای گران قیمت باشگاه پرسپولیس و حاشیههای مدیریتی از این دست هنوز مشخص نشده است.