فرانسیسکو گیرمو اوچوا ماگانیا معروف به گیرمو اوچوا، متولد روز ۱۳ ژوئیه ۱۹۸۵ در شهر گوادالاخارا مکزیک، از دسته بازیکنانی است که هیچ وقت به حقشان نرسیده اند. گیرمو اوچوا مثل یک سایه بود، سایه ای که ناگهان با درخشش دیوانه وارش یک تنه تیمش را نجات میداد و حالا مروری داریم بر دوران بازی این ستاره ی فراموش شده سنگر مکزیک:
او از باشگاه کلاب آمریکا آمد، انقدر خوب بود که در سن ۱۸ سالگی به تیم اصلی باشگاه و در سن ۱۹ سالگی به تیم ملی بزرگسالان مکزیک دعوت شد. او در ۷ سال حضور در کلاب آمریکا ۲۳۷ بازی کرد و درخشید تا اینکه از مکزیک به فرانسه آمد، به باشگاه آژاکسیو. سه سال و ۱۱۲ بازی برای آژاکسیو فرانسه و از سه فصل بازی دو بار انتخاب شدن به عنوان بازیکن فصل باشگاه ثمره ی بازی او در فرانسه بود و در سال ۲۰۱۴ به اسپانیا و باشگاه مالاگا رفت اما هیچ وقت نتوانست خودش را در مالاگا ثابت کند و بعد از ۲ دو فصل و تنها ۱۱ بازی به گرانادا رفت و در یک فصل بازی برای گرانادا باز هم جایزه بهترین بازیکن فصل را گرفت و سپس به استاندارد لیژ بلژیک پیوست. شایعات پیوستن او به ناپولی در آخرین فصل حضورش در استاندارد لیژ بسیار شدت گرفت اما اوسپینا به ترجیح داده شد و باز هم نام او در حد یک پیشنهاد و شایعه باقی ماند(مانند سال ۲۰۱۲ که شایعه پیوستن او به منچستر یونایتد مطرح شد اما داویده دخئا جای او را گرفت) و پس از پایان قراردادش در سال ۲۰۱۹ با قراردادی ۳.۵ ساله به خانه اش یعنی کلاب آمریکای مکزیک بازگشت و نائب قهرمان لیگ مکزیک شد. از ورطه ملی هم غافل نشویم که در سال ۲۰۱۴ هفتمین دروازه بان برتر جهان شد و در جام جهانی ۲۰۱۸ با ۲۵ سیو در ۴ بازی دومین دروازه بان برتر جام شد(رکورد او توسط تیبو کورتوا از بلژیک با ۲۷ سیو در ۷ بازی شکسته شد) و قهرمانی در ۳ دوره جام ملت های آمریکای شمالی، دو بار بهترین بازیکن مسابقه شدن در جام جهانی ۲۰۱۴ و برنده دستکش طلایی جام ملت های آمریکای شمالی ۲۰۱۹ از افتخارات او در ورطه ملی هستند و در رده باشگاهی قهرمانی جام حذفی بلژیک با استاندارد لیژ و قهرمانی لیگ و جام حذفی مکزیک و لیگ قهرمانان آمریکای شمالی با کلاب مکزیک از افتخارات گیرمو اوچوا هستند. و حالا مرد فراموش شده سنگر مکزیک ۳۵ ساله است،با کوله باری از تجربه. مردی از جنس سکوت، مردی که هیچ وقت برای رسانه ها محبوب نبود، حالا ۳۵ ساله است. مردی که با پنالتی که گرفت، مکزیک را به دور بعد رساند و از کاستاریکای سرسخت عبور داد، مردی که با واکنش های طلایی خودش جلوی مهاجمان آلمان ایستاد و نگذاشت تک گل لوزانو بی ارزش شود، مردی که در بازی یک شانزدهم با برزیل چالش اصلی سلسائو شده بود و دو بار دروازه خالی او با ضربه ی نیمار و فیرمینو فروریخت، مردی که افسوس دیده نشدن همیشه پشت نامش خواهد بود.