سیتی در بازی رفت با روش 1-3-2-4 مقابل دورتموند1-2-3-4 بازی کرد،،
جایی که در عمق دو مدافع میانی خود حفره ایی داشت که چهار بار زنبورها از آن مسیر خود را به خط محوطه سیتی رساندند، چرا که تعدد هافبکهای زرد، کنترل و پوشش را از دو هافبکه بودن منسیتی گرفت، هجوم دورتموندیها با سرعت و دقت بالا، براحتی گوندغان و رودری را جا میگذاشت،روبن دیاز درک این موضوع را داشت،اما بخاطر سرعت انفجاری و وحشتناک تمام کننده قهار و جوان دورتموند،برای پلک برداشتن از ارلینگ هالند،فرصتی برای پوشش آن حفره نداشت و دقیقا گل دورتموند از همانجا و در جایی که دیاز مجبور بود در نزدیکترین نقطه به هالند،چسبیده به او باشد، جوان 20 ساله نروژی چرخید و توپ را به فضای پشت مدافع سیتی انداخت،تا در 84' مارکو رویس ادرسون را مغلوب کند و شُک سنگینی اتحاد را در هم فرو ریزد،دیوانه کننده به معنای کاملا واقعی،ویرانگر چون تیر خلاص،اما یک ویژگی برجسته نشان داد که جوخه سیتی از کیفیت بینظیری برخوردارست که با تمرکز از 6دقیقه باقیمانده،نهایت استفاده بهینه را برد، با ذهنیت برنده در کمال آرامش ثابت کرد که هرگز اجازه نخواهد داد، کار به اما و اگر بکشد،نگاه به فرمت 3-2-1-4 پپ گواردیولا هشدار یک بازی هجومی و مالکانه از منسیتی برای صعودی مقتدرانه است، گواردیولا اضافه کردن هافبک سوم، حفره مقابل مدافعان میانی را پوشانده،و جلو نگاه داشتن دو هافبک میانی و خط حمله 3 نفره با پشتیبانی وینگرهای چپ راست و اضافه شدن رودری و گوندغان برای پرس نرم از جلو بهمراه حملات برق آسا از نیزه چهار سر خود به سرکردگی پسر بلژیکی استفاده کرده، منچسترسیتی هنوز تا این مرحله از مسابقات در چهار بازی قبلی در خانه حریفان، آمار بینظیر صفر گل خورده را یدک میکشد.
