ب

بزرگی به این راحتیا به دست نمیاد و قطعا هم به دست آوردنش کار هر کسی نیست. صبر، کار بی وقفه و گاها شانسه که پسوند بزرگ رو برای یه شخص یا گروه به ارمغان میاره. عقاب های قرمز رنگ پرتغال برای به دست آوردن این بزرگی که چندین دهه ست تمام باشگاه رو تحت تاثیر خودش قرار داده، از طوفان ها رد شدن و از غول هایی عبور کردن که بزرگ زاده شده بودن. بلا گوتمن با نفرین معروفش کاری کرده تا تعداد قهرمانی های بنفیکا توی معتبرترین رقابت باشگاهی روی همون عدد دو متوقف بشه اما همون دو قهرمانی اون قدری اعتبار و ارزش دارن که عقاب بنفیکا رو همیشه بالاتر از بالاترین ابرها آسمان اسطوره ای فوتبال اروپا به پرواز در میاره. 

برای نسل جدید هوادارای بارسلونا، بنفیکا یعنی تیمی که اسباب حذف تیم شون توی مرحله گروهی جام باشگاه ها رو فراهم کرد، اما این ضربه حتی نزدیک به ضربه ای نبود که 60 سال قبل نسل طلاییِ افسانه های بلا گوتمن توی فینال به پیکر بلوگرانا وارد کردن. مسیر رسیدن بنفیکا به اون فینال، با دیدار مقابل هارتس اسکاتلند شروع شد و برتری 5-1 توی دو بازی رفت و برگشت حکم صعود عقاب ها به دور دوم رو امضا کرد. اومپشتی دوژای مجارستان تو بازی رفت هیچ حرف خاصی مقابل خوزه آگواش و هم تیمی هاش برای گفتن نداشت و با نتیجه 6-2 شکست خورد با این حال مجارها توی بازی برگشت تونستن که نیمی از مسیر کامبک رو با پیروزی 2-1 طی کنن که البته کافی نبود. حریف مرحله یک چهارم نهایی بنفیکا، آرهاوس، قهرمان لیگ دانمارک بود. این دفعه اما هیچ شکستی توی تقدیر بنفیکا نوشته نشده بود و تیم گوتمن به راحتی توی دو بازی رفت و برگشت وایکینگ های سفید پوش رو در کوبید و به نیمه نهایی رسید. جوی که 65 هزار تماشاگر دا لوز به راه انداخته بودن اونقدری مهیب بود که راپید وین خلع سلاح بشه؛ اون پیروزی 3-0 برای رسیدن به فینال کافی بود و نتیجه 1-1 که توی وین رقم خورد هم تاثیری نداشت؛ بنفیکا به فینال رسید و حریفش یکی از بهترین نسل های تاریخ بارسلونا بود، تیمی که اولین حذف رئال مادرید از جام باشگاه های جهان رو رقم زد و به دنبال پر کردن تنها جای خالی ویترین افتخارات باشگاه بود. فینال برن 1961 به یکی از جذاب ترین فینال های اروپایی تاریخ تبدیل شد، جایی که دو گل بازیکنای مجار بارسلونا یعنی کوچیش و زیبور، مقابل گل های آگواش، کولونا و گل به خودی رامایتس نامدار راه به جایی نبرد، بلوگرانا توی اون بازی دو بار تیرک دروازه بنفیکا رو به لرزه درآورد اما به تیرک هیچ جامی تعلق نمی گیره! در نهایت جام قهرمانی برای اولین بار توسط یک بازیکن غیر مادریدی بالای سر برده شد و این شروعی بود برای بهترین بنفیکای تاریخ و یکی از بهترین تیم هایی که فوتبال به خودش دیده. 

قهرمانی دوباره بنفیکا توی لیگ پرتغال، مجوز حضور این تیم توی جام باشگاه های اروپا رو به تیم حالا شناخته شده بلا گوتمن هدیه داد. اونها که مصمم بودن دوباره موفقیت خودشون رو تکرار کنن، با یک تیم تقویت شده پا به تورنمنت گذاشتن؛ اوزه بیوی جوان به عنوان یکی از بهترین بازیکنای تاریخ فوتبال به جمع بنفیکایی ها اضافه شد تا همه چیز برای تاریخ سازی دوباره آماده بشه. مسیر بنفیکای 1962 از اتریش می گذشت، جایی که آستریا وین اومده بود تا جبران ناکامی سال گذشته راپید وین رو انجام بده، بعد از تساوی 1-1 تو بازی رفت به نظر می رسید که اتریشی ها به هدفشون نزدیک شدن اما هرگز! بازی برگشت داخل دا لوز با جشنواره گلی که اوزه بیو و آگواش به پا کردن، با نتیجه 5-1 تموم شد و این به معنای صعود بنفیکا به یک چهارم نهایی بود. نورنبرگ از آلمان جنگ زده اومده بود تا ترمز بنفیکا رو بکشه و با برد خونگی 3-1 تو بازی رفت به این هدف خیلی هم نزدیک شد، اما طعم همون بلایی که سر آستریا وین اومد رو چشید، جدال دا لوز با نتیجه 6-0 به سود شاگردان گوتمن تموم شد و مجوز حضور در نیمه نهایی به دست اومد. مانع پیش روی بنفیکا برای رسیدن به فینال آمستردام، تاتنهام بود. تاتنهامی که سال گذشته آخرین قهرمانی خودش توی لیگ برتر انگلیس تا امروز رو تجربه کرده بود، با جیمی گریوز افسانه ای اومده بود که توی اروپا هم افتخار آفرینی کنه اما شمشیر پرتغالی ها برّنده تر بود. پیروزی 3-1 تو بازی رفت اونقدری حاشیه امنیت برای عقاب ها ایجاد کرده بود که شکست 2-1 داخل وایت هارت لین هم نتونه مسیر تیم گوتمن رو سد کنه. بنفیکا به فینال رسیده بود و مقابل طلایی ترین نسل تاریخ رئال مادرید و پرافتخارترین نسل تاریخ فوتبال اروپا در رقابت های قاره ای برخورد کرد؛ رئال مادریدِ دی استفانو. تیم میگل مونیوز برای جبران خاطره تلخ سال گذشته و شکست مقابل بارسلونا به آمستردام رفته بود تا برای ششمین مرتبه فاتح معتبرترین رقابت باشگاهی بشه. بازی تو حضور بیش از 60 هزار تماشاگر برگزار شده، تماشاگرانی که اومده بودند اولین جدال بین دو قهرمان اروپا رو مشاهده کنند، پوشکاش؛ اسطوره بی بدیل فوتبال همون نیمه اول برای لوس بلانکوس هت تریک کرد اما بنفیکا دو گل رو جبران کرد تا به نیمه دوم امیدوار بمونه، نیمه دوم، نیمه اوزه بیو بود. ابتدا کولونا بازی رو به تساوی کشوند و تو ادامه ماجرا دو گل اوزه بیو، کار قهرمانان مادریدی رو تموم کرد. بنفیکا برای دومین و آخرین بار فاتح لیگ قهرمانان اروپا شد و بعد اون نفرین بلا گوتمن دامن عقاب ها رو گرفت، نفرینی که هنوز هم پابرجاست و حاصلش 8 نایب قهرمانی اروپایی بوده.