۳۳ سال قبل در چنین روزی،هنگامی که دیگو سیمئونه ی جوان تولد ۱۸ سالگی خود را جشن می گرفت، در بورگورس اسپانیا پسری متولد شد به نام(خوان مانوئل ماتا گارسیا).خوان نامش را از پدرش خوان مانوئل ماتا رودریگز گرفته بود. هافبک دوست داشتنی و بشدت خیر اسپانیایی امروز ۳۳ ساله شد، مردی که عملکردش در منچستر یونایتد زیر سایه مصدومیت هایش بود،شاید بسیاری او را مرد شیشه ای بنامند ولی خوان خارج از دنیای فوتبال و حتی در دنیای فوتبال مردی بسیار مهربان و خیر بوده و هست‌.دوران خوب خوان در چلسی هرگز فراموش نمی شود.هیچ کس فراموش نخواهد کرد کرنر زیبای خوان چطور روی سر دروگبا نشست تا توپ بعد از برخورد به دست مانوئل نویر به سقف دروازه سرخ های مونیخی چسبید،یا پاس زمینی و سخاوتمندانه تورس را در فینال یورو به تور دروازه بوفون چسباند‌ و با شوقی وصف نشدنی تورس را در آغوش گرفت،یا زمانی که با پاس عرضی خوبش که با ضربه سر سوپر فرانکی همراه بود ۶۰۰۰مین گل تاریخ چلسی را ثبت کردند.یا اینکه چطور در پیروزی ۲-۱ شیر های لندن مقابل توپچی ها در امارات با یک ضربه ایستگاهی دروازه آنها را باز کرد،یا اینکه در دربی دیگر لندن با تاتنهام چطور بعد از به ثمر رساندن یک گل و درگیری با کایل واکر،او را جا گذاشت و استوریج را مقابل دروازه خالی قرار داد تا حساب کار ۲-۴ شود.ستاره درخشان چلسی که حالا زیر بار مصدومیت هایش پنهان شده،حالا ۳۳ ساله است،در حالی که شمع های کیک تولد ۳۳ سالگی اش را فوت می کند،از خودش خواهد پرسید کی مصدومیت هایش به پایان می رسد؟