سالهاست که پس از موفقیت های استقلال ، چهل و هشت ساعت خاکستری وجود دارد که همیشه آبستن حوادث و تحولات حیرت انگیزی بوده است. فراری دادن استراماچونی پس از صدرنشینی در لیگ، سر شاخ کردن مجیدی و سعادتمند پس از شکست دادن پرسپولیس در جام حذفی و در باغ سبز نشان دادن به فراز کمالوند پس از صعود از گروه مرگ، مهمترین اتفاقاتی است که در همین چهل و هشت ساعت خاکستری رخ داده و معمولا به خروج استقلال از ریل موفقیت منجر شده است. گویی دلگرمی هواداران و یکدلی بازیکنان استقلال تحت هیچ شرایطی نباید بیش از چهل و هشت ساعت ادامه پیدا کند و در صورت تداوم با واکنش ویرانگر سلطان مسعود و درباریانش مواجه خواهد شد. به هر حال امیدوارم فرهاد مجیدی با یک انتخاب درست در سطح کمالوند، دوباره قطار استقلال را به ریل بازگرداند و گول توصیه های دشمنان دوست نمایی را نخورد که ادامه دادن با کادر فعلی را به او دیکته می کنند. به هر حال باید پذیرفت که حضور سرمربیان با تجربه و با کیفیتی مثل مرزبان و کمالوند، در کنار سرمربیان جوان و با انگیزه و کاریزماتیکی مثل نویدکیا و مجیدی استراتژی است که جواب داده و عقل حکم می کند که مجیدی با همین فرمان به دنبال جایگزین کمالوند بگردد و دست به انتخاب بزند. جایگزینی که البته امیدوارم پیروز قربانی نباشد که به گمان من پیروز بر خلاف ادعایی که در مربی گری دارد هنوز کارنامه و تجربه ی لازم برای مغز متفکر بودن در کادر فنی را در اختیار ندارد. در پایان ضمن تشکر از زحمات فراز کمالوند در مدت اخیر، معتقدم بیش از آنکه او به استقلال نفع رسانده باشد استقلال برند فراموش شده ی او را اعتبار بخشید و به همین دلیل توصیه می کنم هواداران عزیز از این پس تیم استقلال را بدهکار ایشان جلوه ندهند. که استقلال ثابت کرده با اتحاد و آرامش توان عبور از هر گروه مرگی را دارد.... حتی اگر آن گروه مرگ متشکل از مافیای ورزش و نفوذی هایشان در مدیریت استقلال باشد.