آندرس اینیستا لوخان،برای هواداران بلوگرانا چیزی فراتر از یک هافبک میانی است.آنها در دهه اخیر هافبک های میانی فراوانی را به چشم دیده اند،از تیاگو آلکانترا تا ایوان راکیتیچ اما آندرس برای آنها چیز دیگری است. او برای هواداران بارسلونا مانند دوست و همبازیش ژاوی است،او یک اسطوره است.اینیستا برای هواداران تیم های دیگر حتی رقیبان مانند اتلتیکو و رئال هم یک رقیب قابل احترام است، آندرس زیاد حرف نمی زند و خیلی کم اعتراض می کند و شاید همین یکی از دلایل محبوبیت فراوان او است. انگار آندرس بجای دهان با ساق هایش صحبت می کند. اینیستا اکنون در آستانه خداحافظی قرارداد خودش را مجددا و به مدت دو سال با ویسل کوبه تمدید کرده تا نشان بدهد هنوز تمام نشده است و نمی خواهد برود،اما او هیچ وقت تمام نمی شود. هواداران بارسلونا هیچ وقت او را فراموش نمی کنند چون او یکی از اسطوره های باشگاه آنهاست،مثل زوجش ژاوی،مثل کارلس پویول مستحکم،آندرس هم یکی از ستارگان درخشان وفاداران باشگاه بارسلوناست. انگار خیلی وقت نیست که از شب سیاه جهنم لندن می گذرد،شبی که در دقیقه ۹۳ آندرس ناجی بلوگرانا شد.مسائل و حاشیه های آن شب سال هاست که در گوش همه پیچیده است و کسی منکر اشتباهات مرگبار داوری در آن شب نیست ولی در هر صورت آندرس در حساس ترین زمان ممکن رسید.یا شب بازی با شیلی که او با شوت محکمش به گوشه دروازه حکم صعود لاروخا را امضا کرد،و در همان جام و وقت های اضافه در ورزشگاه ژوهانسبورگ،دقیقه ۱۱۶،دقیقه ای که آندرس اینیستا با شوت روی پایش مهم ترین گل عمر فوتبالی خودش را به ثمر رساند.جایی که با شوتش قفل دروازه و قلب هواداران لاله های نارنجی با هم شکست. اما هیچ کس از یاد نمی برد زمانی که پیراهنش را در آورد روی زیر پیراهنی او نوشته شده بود:دنی خارکه همیشه با ماست. او به یاد دنی خارکه دوست عزیزش شادی می کرد،کاپیتان سابق اسپانیول که مدتی قبل از جام جهانی ۲۰۱۰و در حین صحبت با همسر حامله اش بر اثر سکته قلبی درگذشته بود. انگار هیچ وقت اینیستا فراموش نمی شود‌. او برای همیشه در یاد فوتبال و فوتبالدوستان جاودانه است. و حالا که شمع های تولد ۳۷ سالگی خودش را فوت می کند، شاید به یاد دوران زیبایش در بلوگرانا بیفتد،برود به زمانی که با حرکاتش جهنم نیوکمپ را به وجد می آورد.دون آندرس،تولدت مبارک.