۳۱ اردیبهشت سال ۱۳۹۶ را به یاد دارید؟روزی که لوس بلانکوس در سانتیاگو برنابئو شادی می کرد و کاپیتان راموس جام لالیگا را بالای سر می برد؟اما در همان زمان بخش سرخ و سفید شهر غمگین بود،چون اتلتیکو پس از نیم قرن می خواست با ویسنته کالدرون قدیمی وداع کند.چون اتلتیکو می خواست خانه ای را ترک کند که به مدت نیم قرن تمام اتفاقات را مانند خاطراتی درونش نگه داشته بود.هواداران غمگین بودند چون به مدت نیم قرن نسل های مختلف از پدر بزرگ ها تا پسر بچه های بزرگ و کوچک،هر یکشنبه صندلی ها را پر می کردند تا بازیکنان روخی بلانکو بدانند برای چه می جنگند.ویسنته کالدرون قلب اتلتی بود،او پر از خاطره بود.او دید که چطور لوییس اراگونس ابتدا به عنوان بازیکن به آنجا آمد،رکورد بهترین گلزن تاریخ باشگاه را بدست آورد و خداحافظی کرد و بازگشت او را هم دید.ویسنته کالدرون دید که چطور اتلتی دوگانه داخلی را فتح کرد،دید که آن دو جام بر فراز دستان اتلتیکو می درخشد. هنوز هم به یاد دارد ‌که چطور در سال ۲۰۰۱ گریه های تلخ ال نینوی کوچک بخاطر صعود نکردن به لالیگا درونش می پیچید،و همچنین به خاطر دارد که فصل بعد همان تورس چطور درونش می خندید.خاطرات تلخ و شیرین زیادی در ویسنته کالدرون قدیمی نهفته است،اما حالا دیگر آنها در حال فراموشی هستند.اکنون ویسنته کالدرون دوست داشتنی نابود شده است،اما هنوز هم هواداران اتلتی به یادش می خوانند.این ورزشگاه دیگر‌ در قلب تمام دوست داران اتلتیکو جا دارد،او در ذهن هواداران اتلتیکو جاودانه است. تو را در یاد دارم ویسنته کالدرون،افسوس که دیگر نیستی...