آزمایش های انجماد به این دلیل توسط دولت نازی انجام می شد که مقامات ارشد نازی می خواستند سربازان خود را برای دماهای سرد جبهه شرقی (در حمله به خاک شوروی و مناطق سیبری) آماده کنند. این آزمایشات به منظور شبیه سازی شرایط سربازان آلمانی در مواجهه با نیروهای روسی انجام می شد، که بعدها باعث مرگ هزاران سرباز آبمانی در نتیجه یخ زدن یا صدمات ناشی از سرما شد. یکی از روش های منجمد کردن انسان ها، انداختن روس ها یا یهودیان سالم در داخل یک محفظه پر از آب سرد بود. پزشکان نازی دریافتند که در این صورت اکثر افراد هوشیاری خود را از دست داده و وقتی دمای بدنشان به ۲۵ درجه سانتیگراد یا کمتر از آن برسد جان خود را از دست می دهند. اما وحشت این آزمایشات با منجمد کردن به پایان نمی رسید.
پزشکان وابسته به حزب نازی از روش هایی غیرانسانی برای بهوش آوردن قربانیانی که در اثر غوطه ور شدن در محفظه های آب یخ نمی مردند استفاده می کردند؛ از جمله حمام آب گرم، وادار کردن زنان به برقرار کردن رابطه جنسی با مردان بیهوش شده در اثر شرایط منجمد و گرم کردن با لامپ های بسیار داغ. با این وجود بدترین آزمایش آبیاری درونی نام داشت. در این مورد آب تا درجه جوش داغ شده و سپس با فشار وارد مثانه، روده ها و معده قربانی می شد. هیچ یک از قربانیان نتوانستند از این آزمایش هولناک جان سالم به در ببرند.