دل نوشته یه رئالی
یادمه اون زمان که عاشق فوتبال شدم تو اخبار ورزشی خبرش اومد که قهرمان جهان به رئال مادرید پیوست جالب بود تنها بازیکنی بودی که غیر از بازیکنان سفید پوش ما عاشقش بودم و چه لذت بخش که تو هم به ما پیوستی ، دوستان اون زمان همه بازیکن فن بودن اما نه به این شکل تهوع آور به این شکل که به خاطر یه بازیکن طرفدار یه تیم میشدن منتها بعد از اون بازیکن هم طرفدار می موندم یادم موقع گل کوچیک یکی ممد فیگو بود یکی رضا توتی یکی کاوه دلپیرو ساسان رونالدو ... غیره همه بازیکن فن بودیم همه عاشق برای من سخت ترین روز هواداری و تنها روزی که برای فوتبال گریه کردم روز خداحافظی زیدان بود ، زیدان برای من همیشه مظهر تمام نمای فوتبال بود با فوتبالی جذاب و ساده اما خیره کننده، بعد از زیدان سالها ما رئالی ها روی خوش فوتبال رو ندیدیم تا دوباره قهرمان برگشت اینبار در قامت دستیار کارلتو کبیر و بله رئال دوباره قاره رو سفید پوش کرد اما این خوشحالی موندگار نبود سال بعد کابوس برای ما رئالی ها تعبیر شد و رقیب همه جام هارو درو کرد و بینتز اومد هیچ رئالی به آینده بنیتز خوشبین نبود و دقیقا هم همین طور شد بینتز رفت و قهرمان برگشت سه سال رویایی رو در قامت سرمربی برای ما رقم زد و دوباره رفت ، رفتنی که اینبار مانند گذشته بازگشت شکوهمندی نداشت و زیزوی ما تنها یک لالیگا رو برای ما به ارمغان آورد و امروز از ما جدا شد بدرود قهرمان همیشه برای من همون زیزوی قهرمانی و همیشه هرجا باشی هوادارتم