بردِ طراز (به عربی: طَلاس) در سال ۷۵۱ میلادی میان سپاهیان خلافتِ عباسیان و دودمانِ چینیِ تانگ - به فرماندهیِ امپراتور ژوانتسونگ - روی داد. هدف از این جنگ نه تنها دستیابی به منطقهٔ سیردریا بلکه کلیهٔ ناحیهٔ راهبردیِ آسیایِ مرکزی بود. نبرد طراز به توسعهطلبی دودمان تانگ در مرزهای غربی آنان پایان بخشید. این ناحیه غربیترین منطقهای است که چینیها در طول تاریخ تصرف کردهاند.
از چندین سال قبل، نیروهای تازهای در منطقه در حال قدرتگیری بودند. فعالیتهای متعدد عباسیان درخراسان بزرگ منجر به شورشی علیه دولت امویان گردید که در نهایت در ۷۵۰ میلادی / ۱۳۲ هجری قمری به سقوط امویان ختم شد. عباسیان در همان ابتدای کار تلاش کردند تا جلوی پیشروی ارتش تانگ در منطقهماوراءالنهر را بگیرند؛ لذا، در ژوئیه ۷۵۱ میلادی در دره رودخانه طراز مقابل نیروهای چینی قرار گرفتند. سرانجام در نبردی که درگرفت، ارتش تانگ شکست خورد. اهمیت این نبرد از این قرار بود که موازنه قدرت در منطقه را به سود نیروهای خلافت بغداد تغییر داد و همچنین، مسلمانان را بر مسیر مهم جاده ابریشم مسلط گرداند و سود اقتصادی فراوانی برای آنان به بار آورد. همچنین، نیروهای ارتش عباسی از اسیران چینی خواستند تا فناوری تولید کاغذ را به آنان معرفی کنند. این فناوری بعدها از طریق خاورمیانه به اروپا راه یافت.