روز ۲۸ ماه مه شاید روزی عادی یا شاید هم خاص برای افراد عادی به حساب بیاید،اما روزی سیاه در تقویم هواداران اتلتیکو است. روزی که تلخی آن برای هواداران اتلتی با هیچ شیرینی نمی رود. چون برای هواداران روخی بلانکو یادآور این است که چطور نسل رویایی آنها در یک قدمی قله لغزید و سقوط کرد،با آماده ترین گریزمان،کاپیتانی قدرتمند و ال نینوی به خانه بازگشته امید های فراوانی برای قهرمانی و شکستن طلسم ۱۱۳ ساله بود اما همه ی این امید ها بعد از فینال نابود شد.اتلتیکو پس از غلبه بر آیندهوون قدرتمند،بارسلونا با msn معروف و بایرن به فینال رسید و رئال با غلبه بر رم،وولفسبورگو منچستر سیتی. حالا به بررسی فینال می پردازیم:
کلاتنبرگ سوت شروع را می زند و بازیکنان بازی را آغاز می کنند.در دقیقه ۱۵ و روی ارسال کروس،راموس ضربه ای را به توپ می زند که پس از عبور از بین پاهای اوبلاک به گل تبدیل می شود.امید های هواداران کم و کمتر می شود،تا اینکه پپه در محوطه جریمه رئال مادرید به ساق پای تورس ضربه ای را وارد میکند و داور نقطه پنالتی را نشان می دهد.هیجان به اوج می رسد،گریزمان پشت ضربه می ایستد و توپ را به تیرک دروازه میکوبد. دست سرد ناامیدی باز هم قلب هواداران را می فشارد،تا اینکه در دقیقه ۷۹ مسابقه،بالاخره کاپیتان گابی حمله ای موثر را طراحی می کند. او با یک پاس به شکل چیپ توپ را به خوانفران می رساند و او هم توپ را روی دروازه ارسال می کند. ناگهان کاراسکو اضافه می شود و با یک ضربه مستقیم به طاق دروازه هواداران اتلتیکو را پر از شادی میکند. در دقیقه ۹۲ و روی یک ضد حمله اتلتیکو می رود تا به گل برسد،ساق های خسته بازیکنان برای آخرین حمله آماده می شود،بازیکن اتلتی حرکت میکند تا توپ را به گریزمان برساند و او کار را تمامکند اما راموس با تکلی خشن و بی رحمانه مانع این اتفاق می شود و داور تنها به او یک کارت زرد نشان می دهد،اعتراض بازیکنان برای کارت قرمز فایده ای ندارد. بازی به وقت های اضافه کشیده می شود و پس از آن به ضربات پنالتی،پنالتی ها یکیپس از دیگری به گل تبدیل می شوند.اوبلاک غرق در استرس است و نمی تواند جهت را درست تشخیص دهد. هواداران هممانند او استرس شدیدی دارند تا اینکه نقطه مرگ اتلتی فرا می رسد،خوانفران مدافع راست تیم توپرا بهتیرک دروازه می زند و امید ها نزدیک به صفر می رسد.حالا فقط یک مصاف ماندهاست،اوبلاک در مقابل رونالدو. کورسوی امیدی که بعد از ضربه رونالدو به تاریکی مطلق تبدیل شد،تاریکی بی کرانی که انگار پایان نداشت و بخش فقیر شهر مادرید و تمام هواداران روخی بلانکو را در بر گرفته بود.تیم ثروتمندان پیروز شد و تیم فقیران شکست خورد. گابی به زانو در آمد،تورس اشک می ریخت. همه چیز تمام شده بود،اتلتیکو در ایستگاه آخر به زانو در آمده بود و دیگر هیچ کاری از کسی برنمی آمد،بازیکنان رئال خوشحالی می کردند اما بازیکنان اتلتیکو...
بعد از مرور خاطرات به تصویر هواداری برمی خورم که اشک می ریزد،تورس را می بینم که با لب های ورچیده شده و چشمان خیسش دست به کمر آنجا ایستاده است. کاراسکو را می بینم که مدام به موهایش دست می کشد و آنها را محکم می گیرد یا خوانفرانکه اشکهایی بی ثمر می ریزد. آن شب برای هواداران انگار پایان نداشت،انگار خوابشان نمی برد،مانند این بود که شبشان بدون هیچ ستاره ای بود،فقط سیاهی بی کران بود.فقط تاریکی پایان ناپذیری که تمام زندگی آنها را در برگرفته بود.با اینکه همیشه حسرت لیگ قهرمانان در قلب ماست،اما همیشه ایمان داریم که روزی این طلسم خواهد شکست،و این ایمان ما را زنده نگه داشته است.زنده باد اتلتی.