سائول نیگس اسکلاپز، پسرک دوست داشتنی ومحبوب قلب تمام هواداران اتلتی است. پسرک عصبانی که در سال۲۰۰۸ از آکادمی رئال مادرید به آکادمی اتلتی آمده بود،حالا یکی از مهره های اصلی ترکیب است اما هواداران برای او افسوس می خورند،چون او دیگر همان سائول همیشگی نیست،همان سائول سرحال و آماده که چشمان هواداران به ساق های او خیره بود.حالا از آن سائول خوشحال به فردی افسرده و غمگین تبدیل شده است که بعضا بسیار پراشتباه و ناامید کننده بازی می کند و در سراشیبی سقوط قرار دارد. اما دیگو سیمئونه و هواداران به او امید دارند،به او ایمان دارند که روزی باز خواهد گشت.باور دارند که روزی باز می گردد و دوباره برای اتلتی می درخشد تا دوباره هواداران از درخشش او در زمین لذت ببرند.تا دوباره ببینند که او چگونه حریفانش را دریبل می زند،چطور با یک پاس خوب قفل بازی را می شکند و با یک ضربه ناجی اتلتیکو در مسابقه می شود. هیچ کس فراموش نمی کند سال ۲۰۱۶ زمانی که تنها ۲۰ سال داشت و اتلتی در نیمه نهایی لیگ قهرمانان باید به مصاف بایرن قدرتمند پپ گواردیولا می رفت،در حالی که تیم به گل نیاز داشت با چند دریبل زیبا از هافبکها و مدافعان بایرن عبور کرد و با یک ضربه زیبا توپ را به تور دروازه نویر چسباند.یا همین مسابقه سال قبل مقابل لیورپول، پس از اشتباه عجیب فابینیو،توپ جلوی پایش افتاد اما او بدون غافلگیر شدن و اشتباه کردن توپ را مستقیما به تور دروازه چسباند.حتی امسال هم چشمک کوچکی که با شوت زیبایش جلوی سویا زد نشان می داد این ستاره درخشان هنوز خاموش نشده است. او گفته بود که دوست دارد با لباس اتلتی از دنیای فوتبال خداحافظی کند،و امیدواریم که او اینکار را بکند.او دوست دارد مانند تیاگو باشد،هافبک پرتغالی اتلتی که سال ۲۰۱۷ و با لباس راه راه اتلتیکو در ویسنته کالدرون خداحافظی کرد و اکنون از اعضای کادر فنی اتلتی است.گفته بود بزرگترین کابوس او مصدومیت است،مصدومیت هایی که گریبانگیر او شده اند و دیگر رهایش نمیکنند اما در تلخ ترین کابوس هایش افسردگی و افت شدید را نمی دید،چیز هایی که از مصدومیت های دردناک و طولانی مدت هم دردناک تر هستند.اما همچنان ما امید داریم،چون او در عین اینکه یک بازیکن است یک عاشق هم هست،او عاشق باشگاهی است که زیر پرچمش می جنگد.مانند هم تیمی دوست داشتنی اش کاپیتان کوکه متعصب که در سنین جوانی هم پیشنهاد های گران قیمت تیم های دیگر را رد کرد تا به این درجه و جایگاه برسد.مانند تورس که در اوج درد و غم تنها راهی را که یافت راه خانه بود،مانند گابی که بعد از دیدن پیشنهاد اتلتی حتی با مبلغی کمتر حاضر شد دوباره به خانه برگردد،چون عاشق خانه بود.مانند لوئیس آراگونس بزرگ که زمان حضور اتلتیکو در سگوندا دیویسیون،برگشت تا جایی که عاشقش بود و خاطرات فراوانی با آن داشت را از آن باتلاق نجات بدهد و به لالیگا برساند.هر چه که باشد،سائولیتوی دوست داشتنی برای ما همیشه محبوب است،حتی در صورتی که ما را ترک کند، ما باز هم او را دوست خواهیم داشت.سائولیتوی دوست داشتنی،امیدواریم که دوباره به دوران اوجت برگردی و دوباره ما را با درخششت شاد کنی.دوستت داریم پسرک دوست داشتنی،و هر کجا که بروی در قلب ما جاودانه خواهی بود.