بعضیام هستن تا نزدیک بازیای ملی میشیم، شروع می کنن به زدن بازیکنای حریف که دعوت شدن به تیم ملی و غر زدن راجع به اینکه فلان بازیکن باید دعوت میشد یا نمیشد (این بعضیا تقریباً همشون طرفدارای پرسپولیس و استقلالن). خارج از یه سری کری خونی ها که جنبه ی فان داره، همچین حرکتی واقعاً جای تاسف داره و البته آزاردهنده هم هست. این قضیه مال امسال و پارسالم نیست. تقریباً از دهه هشتاد که تیم ملی از دو قطبی پرسپولیس و استقلال خارج شد و تیمایی مثل فولاد و پاس و ... صاحب بیشترین بازیکنا تو تیم ملی شدن، این بحث مسخره بین طرفدارای سرخابی شروع شد و هنوز ادامه داره. قبلش تیم ملی انقدر برای مردم عزیز بود که کسی حتی راجع به اینکه کدوم بازیکن قرمز یا آبیه حرف نمیزد. همه تیم ملی رو دوست داشتن.
جالب اینه که هنوز یه عده هستن که موضع شون راجع به تیم ملی رو براساس اختلاف برانکو و کی روش مشخص می کنن. یعنی الان کافیه تیم ملی ببره بره بالا یا خدای ناکرده ببازه و حذف بشه. شما بیا ببین چه جنگی راه میفته بین کی روش طلبان و برانکو خواهان.