با تقدیر از همه بچه‌های تیم ملی، به طور ویژه باید به وحید امیری پرداخت؛ مرد خوش‌قلب که با تمام وجود برای تیم‌هایش می‌جنگد و عرق می‌ریزد. جواهر است این بشر؛ الگویی برای نان حلال در آوردن، در دوره‌ای که خیلی‌ها با این تنور بیگانه‌اند. برایش فرقی نمی‌کند پیراهن نفت تهران را پوشیده باشد یا پرسپولیس و تیم ملی را، برایش فرقی نمی‌کند سرمربی‌اش کالدرون و یحیی گل‌محمدی باشد یا برانکو و کی‌روش، برایش فرقی نمی‌کند دفاع چپ باشد یا وینگر راست یا نوک حمله. او با حداکثر انرژی و توان در خدمت منافع تیم است و آنقدر می‌دود که بیننده را خسته می‌کند  تکنیکش در اندازه‌ای هست که به پیکه لایی بیندازد، اما تمرکزش روی ساده فوتبال بازی کردن است. چنین ستاره‌ای برای هر تیمی یک نعمت است؛ مهره به دردبخوری که در تمام عمرش نه یک خط مصاحبه ناجور کرده، نه یک پست اینستاگرامی ملتهب گذاشته و  نه به هیچ باند و دسته‌ای چسبیده است. کاش صد بازیکن شبیه وحید داشتیم؛ سربه زیر و سربلند. دلت گرم و آسمان زندگی‌ات پرستاره..  *ورزش‌مدیا* ?