داشتم به خودم دلداری میدادم که امسال هم نشد ولی سال آینده احتمال زیاد ما قهرمان میشیم اما آن دوازده سال لعنتی برای مادرید خیلی زیاد بود!که ناگهان ورد خوانده شده توسط ایکر بر پیکره راموس اثر کرد!!

تمام آن شب پای هیچ رئالی روی زمین نبود!!

بار دیگر ما از زمینی ها و مابقی فوتبال دوستان جدا شده بودیم!

جایی در کهکشان!جای که به آن تعلق داشتیم و همه میتوانستند ما را ببینند!

تا دوباره ثابت شود که ما تافته جدا بافته فوتبالیم!

آنروز دوست داشتنی ترین مادرید تاریخ بودیم!

با ابروی بالا رفته آنجلوتی!

اسطوره ابدی زیدان !

ایکر مقدس!

و رونالدوی تکرار نشدنی!

اما ما همه آن شب را مدیون تو بودیم کاپیتان!

امشب اگرچه کاپیتان جدا میشود ولی قلبش را اینجا جا میگذارد!

بدرود کاپیتان!