متاسفانه کشور ما از نظر فرهنگی اصلا و ابدا شرایط فرهنگی مناسبی نداره و کوچکترین مشاجره ها به دلیل مشکلات اقتصادی تبدیل میشه به دعوا و مشاجره. حالا فوتبال هم ابزاری شده که خیلی از اقشار توده مردم ایران (که از نظر فرهنگی در سطوح پایینتر هستن) بتونن نفرتشون رو افزایش بدن.
کافیه سری به کامنت های بازی های تیم پرسپولیس/استقلال یا رئال/بارسا یا تیم های رقیب دیگه بندازید و ببینید که تقریبا 90 درصد کامنت های بازی در مورد تیم رقیب و تیکه انداختن به همدیگه است. سری به اینستاگرام میزنیم میبینیم که همه استوری های کری رو به راه کردن، طوری که انگار فوتبال رو به این خاطر دنبال می کنن. کاملا معنای فوتبال رو فراموش کردن و فقط دنبال جایی هستن که فشارهای اقتصادی و فشارهایی که توی جامعه بهشون وارد میشه رو توی فوتبال خالی کنند. نفرت پراکنی تبدیل به علت اصلی فوتبال دیدن نوجوانان و جوانان توی کشور ما شده. بازیکن سابق یا مربی سابق هر تیمی هر کاری میکنه سریعا زیرش می نویسن "مکتبِ فلان همینه"! انگار سیصد تا اندیشمند در طی سیصد سال نشستن نظریه پردازی انجام دادن برای مکتب این تیم ها! یک سری بازیکن از سراسر کشور اومدن توی این تیم ها و خیلیاشون اصلا پنج تا بازیکن از این تیم ها هم نمیشناختن حالا هر کاری میکنن میزان پای مکتب! کدوم مکتب؟ این بازیکن ها از دل همین ماها و شماها اومدن بیرون. بله مکتب اگر هست مکتب فرهنگ ایرانی هست که مریضه.
اینقدر نفرت درون این افراد موج میزنه که کوچکترین سخنی (تکرار میکنم کوچکترین چیز بدون هر گونه تمسخر و توهین) که خلاف میلشون باشه و به به چه چه نباشه رو به عنوان توهین تلقی میکنند. بازیکن یک تیم استوری میزنه گیتار میزدم اینا میان میگن ذاتت خرابه! بازیکن میاد استوری میزنه یه توپ دست میگیره اینا میگن توهین کردی! حتا خودشون هم نمیفهمن منشا حرفشون نفرت خفته ای هست که نسبت به اون بازیکن و تیم رقیب دارن! شما میری زیر پست فلان تیم می نویسی به نظرم فلان چیز توی این تیمت، خوب نیست، به جای این که بیان پاسخ همون سوال در مورد همون بحث رو بدن میان بحث رو میبرن روی تیمی که تو طرفدارش هستی و اون رو تخریب میکنند! تقریبا 90 درصد کامنت های طرفدارای دو تیم رقیب همینه. کما این که خیلی از افراد صریحا میگن باخت تیم حریف بیشتر از برد تیممون برامون لذت بخشه!
این کارکرد دیسلایک توی سایت هم کمک کرده به این افراد. کافیه بری یک کلمه بگی که چیزی جز تحسین تیم رقیب باشه (کما این که صد در صد حقیقت هم باشه) سریعا میان دیس میزنن. حتا ریپلای هم نمیکنن اکثرا چون حرفی برای گفتن ندارن ولی نفرتشون رو با دیس ورزیده میکنن.
یک سری از افراد هم که تیم مورد علاقشون رو طبق میزان افتخارش انتخاب می کنند تا بتونن از اون طریق، کتک خوردگی که توی زندگی واقعیشون داشتن رو تخلیه کنن و اینجا بتونن حس بزرگ بودن بهشون دست بده. صحبت های این اقشار رو ببینید یک طوری پاسخ میدن انگار که باید برای این که تیم هاشون در زمانی که وجود خارجی نداشتن ستایششون کنید و کف پاشون رو بمالید. یا طوری پاسخ میدن که انگار نقشی داشتن توی اون قهرمانی ها و یا مثلا کار شاخی کردن که طرفدار اون تیم شدن و باید بهشون به خاطر انتخاب این تیم جایزه داد. در جواب هر چیزی در هر موردی هم بحث جام رو پیش میکشن
فوتبال دیگه برای خوشحال نیست توی این کشور. طرفداری تبدیل شده به تعصبات احمقانه و نفرت. روز به روز وضع طرفدارای فوتبال بدتر و بدتر میشه ...