از دوران جوانی نمیتوانستم طرفدار تیمی باشم و فوتبال را فقط بخاطر هیجان میدیدم. تقریبا بعد از 2007 بود که بوسه هارا باور نکردم. هم میلان هم اینتر کم بازیکنانی نداشتند که پیشنهاد های فوق تصور انگلیسی ها را رد میکردند و بدون نیاز به بوسه، وفاداری خود را ثابت میکردند. از مالدینی و گتوزو تا کامبیاسو و زانتی. آنها طوری تکل میزدند و سر جلوی توپ میگذاشتند که عشقشان از تلویزیون ۱۴ اینچ قابل لمس بود.
_ تا حالا لوگوی تیمی را نبوسیده ام. من عاشق میلان هستم.
این جمله هاکان در دو سال پیش است. جمله ای که در این عصر سرمایه جعلی بود و پس از دو سال روی خودش را نشان داد