در همان ابتدای مسابقات لیگ ملت ها هم نوشتیم سخت ترین مسابقات ما برابر تیم های والیبال لهستان، فرانسه و برزیل خواهد بود و سپس از سختی مسابقه برابر روسیه و آمریکا گفتیم.
به گزارش طرفداری، وقتی آمریکا را بردیم، این امیدواری در دلمان ایجاد شد که می توانیم به روند موفقیت ادامه دهیم اما باخت برابر صربستان، آلمان، استرالیا، برزیل، اسلوونی، فرانسه و لهستان باعث شد سایه ناامیدی روی سر والیبال ایران بیفتد.
بعد از این باخت ها سقوط 4 پله ای در رنکینگ و رفتن روی پله دوازدهم، نشانه ای منطقی از این تغییر عملکرد والیبال ایران در لیگ جهانی بود، حالا ما هر چه از بازیها گذشت به جای آن که بیشتر هماهنگ شویم، بیشتر از هم گسسته شدیم، به خصوص این که لهستانی ها و فرانسوی ها چنان ما را دست کم گرفته و با ما بازی کردند که انگار در حال بازی با تیم های درجه سوم والیبال جهان هستند.
به هر حال ما در حالی به لهستان هم باختیم که حتی در بازی آخر برابر تیم ملی والیبال آرژانتین هم با این روحیه تیمی شانس زیادی برای خودمان قائل نیستیم، شاید بدنساز تیم و روانشناس و مهم تر از همه خود آلکنو بهتر بتوانند به این سوال پاسخ بدهند که بعد از برد شایسته برابر آمریکا چه بر سر تیم ملی والیبال ما آمده و از همه چیز مهم تر این که کسی جواب بدهد آیا والیبال ما راهی به سوی بیداری در المپیک خواهد داشت؟