به مناسبت نخستین رای فرانک اوفارل در پروژه منتخبان قرن فوتبال ایران....
در جامعه کلنگی* ایران، ایرانی تقدیرگرا با کار اصولی و ریشه ای و برنامه ریزی بلندمدت بیگانست، برای همین دوراندیشی و پیشرفت پله به پله تیم ملی فوتبالشو زیر دست معمارانی مثل اوفارل و کیروش برنمیتابه و فراریشون میده.....ایرانی فقیرنواز و گداپرور ترجیح میده تیم ملیشو در اختیار امثال ویرا و قطبی و برانکو و اسکوچیچ قرار بده تا رزومه پیدا کنن و به نون و نوایی برسن!!
تاریخ بازهم تکرار شده البته مضحک تر از اونزمان که به فراخور نجابت و اصالتی که داشتیم سعی میکردیم حدالمقدور منطقی باشیم و نهایتن به طرف میگفتیم «ایرلندی زرنگ» ولی حالا به لطف لمپنیسم حاکم و میانداری عمال ارتجاع هتاک تر شدیم میگیم دلال موزامبیکی!!
*تئوری «جامعه کلنگی» از محمد علی همایون کاتوزیان: ما ایرانیان هرازچند گاهی با یک انقلاب و دگرگونی بنیادی در نظام سیاسی، تمام دستاوردها و تجربههای سازنده و سرمایههای فرهنگی، تاریخی و اجتماعی را که در دوران پیش از آن داشتهایم، نابود میکنیم و همهچیز ناگهان به نقطه صفر و آغازین آن بازمیگردد. این به آن معنا است که ما هرازچند گاهی عمارتی نو میسازیم؛ اما پس از مرور زمان این ساختمان نو بهعنوان عمارتی کلنگی و کهنه، ویران و نابود میشود....