به گزارش طرفداری، احمدرضا عابدزاده این فرصت را داشت که مثل سایر دروازه بان ها تا نزدیک 40 سالگی فوتبال بازی کند اما چند عامل مثل مصدومیت ها، تنگ نظری نزدیکان تیم ملی و اصرار برخی به دور بودن او از تیم ملی باعث شد او در 32 سالگی از تیم ملی کنار برود.
احمدرضا عابدزاده می توانست بعد از جام جهانی در رویدادهایی مثل مسابقات آسیایی 1998 بانکوک، مسابقات مقدماتی و نهایی جام ملتهای 2000 آسیا و حتی مسابقات مقدماتی جام جهانی 2002 با تیم ملی فوتبال باشد. او تا آخرین روزی که برای پرسپولیس در فروردین ماه سال 1380 به میدان رفت آمادگی مثال زدنی و آرمانی داشت اما خیلی ها گویی با هم هماهنگ بودند تا او را از میدان به در کنند هرچند رابطه عابدزاده با مسئولان فدراسیون وباشگاه پرسپولیس که به تحریک برخی دوستان صورت پذیرفت آینده حرفه ای او را با خطر مواجه کرد، روزی به خاطر حرف هایش از تیم ملی خطش زدند و غلامپور را گلر ثابت تیم ملی کردند، روزی به تیم ملی دعوتش کردند وگفتند باید از تیم ملی در بازیهای آتی خداحافظی کند، روزی هم به او گفتند در یک بازی دوستانه شرکت کند و جایزه بگیرد و تیم ملی را کنار بگذارد، یک روز از پرسپولیس اخراجش کردند، یک روز از او سوء استفاده کردند وبرای خواباندن مچ علی پروین او را روبروی پروین قرار دادند.
عابدزاده که بعد از سال 1372 در مسابقات مقدماتی جام جهانی 1994 تا آخر عمر فوتبالش دچار مصدومیت بود و همواره در حال دست وپنجه نرم کردن با عواقب این مصدومیت بود، در روز 4 تیر ماه تشکر و سلام ملت ایران را به کلینزمانی ابلاغ کرد که 8 سال قبل در جام جهانی 1990 با مصدومان حادثه زلزله ایران همدردی کرده بود.
عابدزاده و 4 تیر ماه سال 77 و یک ترکیب تاریخی...
چهارم تیر ماه 1377 در جام جهانی 1998 فرانسه، ایران با این چیدمان به مصاف آلمان رفت: عابدزاده، نادر محمدخانی، محمد خاکپور، مهدی پاشازاده، مرحوم مهرداد میناوند، جواد زرینچه، کریم باقری، حمید استیلی، مهدی مهدوی کیا، خداداد عزیزی و علی دایی
سرمربی: جلال طالبی
روی نیمکت: نیما نکیسا، سیروس دین محمدی، علیرضا منصوریان، افشین پیروانی، نعیم سعداوی
آلمان این بازی را با نتیجه 2 بر صفر به سود خود تمام کرد.