در قانون ایران حضانت فرزندان تا هفت سالگی حق مادر است. پس از ۷ سالگی، حضانت فرزند پسر تا ۱۵ سالگی قمری با پدر خواهد بود و فرزند دختر تا نه سالگی قمری با پدر خواهد بود. اما نکتهای که وجود دارد این است که طبق مادهی ۴۵ قانون حمایت خانواده رعایت غبطه و مصلحت کودکان و نوجوانان در کلیهی تصمیمات دادگاهها و مقامات اجرایی الزامی است بنابراین دادگاه میتواند با رعایت مادهی فوق بعد از سن هفت سالگی حضانت را همچنان به عهدهی مادر قرار دهد
در همین خصوص رای شمارهی ۹۳۰۹۹۷۰۹۰۶۸۰۱۲۱۳ مورخ ۵/۱۲/۱۳۹۳ شعبه هشت دیوان عالی کشور چنین مقرر کرده است: حضانت دختر بعد از هفت سالگی به لحاظ جنسیت، نزدیک بودن به سن بلوغ و احتیاج به مراقبتهای ویژه که فقط از طرف مادر ممکن و میسر خواهد بود؛ مادر در اولویت است (این نکتهی مهمی است که اخیراً دادگاههای خانواده نیز به آن توجه زیادی نشان میدهند)
قابل توجه اینکه تمامی هزینههای کودک در زمان حضانت مادر نیز بر عهدهی پدر است.