داوری که دیشب به اذعان اکثر کارشناسان سر دانمارک را برید، علاوه بر اینکه با وجود فاصله دو توپ همزمان بازی را متوقف نکرد، یک دایو آشکار را هم پنالتی گرفت، داور بازی آلمان و انگلیس هم بود که رایس را در همان اوایل بازی روی تک به تک هاورتز اخراج نکرد (مقایسه کنید با حرکت دی لیخت که کجا و در شرایطی که توپ در کنترل بازیکن چک نبود، اخراج شد) و اواخر نیمه اول هم فیلیپس را روی ضربه ای که با استوک روی ساق کروس کوبید اخراج نکرد. جالب آنکه وار هم بود و نبودش انگار در بازیهای انگلیس در این تورنمنت کان لم یکن است.
به هر حال ایتالیای شایسته و انگلیس میزبان به فینال رسیده اند. امیدواریم به خاطر فوتبال هم که شده ایتالیایی که بدون حرف و حدیث هم ب فینال رسیده و بلژیک و اسپانیا را شکست داده، حریف میزبان شود. میزبانی که بیشتر صحبت از حساب کتاب چفرین و بوریس جانسون سر سوپر لیگ است تا نمایشهای خیره کننده ای مانند ایتالیا. این چند روزه در سایتها دیدم هواداران انگلیس هم بعضا از ساوت گیت شاکی هستند که با اینهمه ستاره چرا باید جوری بازی کنند که در نهایت نقش داور انقدر پر رنگ شود.
این اما یگ روی ماجراست. روی دیگر این است که اگر این ایتالیای شایسته قهرمان نشود، قطعا فوتبال به این تیم بدهکار می شود و ای بسا در جام جهانی 2022 بخواهد با ایتالیا تسویه حساب کند. فراموش نکرده ایم که ایتالیا در بازی با کره جنوبی 2002 معترض بود و مزد اعتراضش را در بازی استرالیای 2006 گرفت. ایتالیا در بازی یکهشتم مقابل استرالیا ده نفره شده بود. دقیقه 95 پنالتی که ایتالیا زد روی دایوی خنده دار تر از دایو استرلینگ بود.
بنابراین بهتر آن است که شایسته ترین تیم جام که 33 بازی است نباخته، باز هم به سیاستمداران فاسد نبازد و یک قهرمانی دلچسب کسب کند. بدون حرف و حدیث. نه مثل قهرمانی 1934 و 2006 ایتالیا که کلی حرف و حدیث داشت یا قهرمانی 1966 انگلیس که واقعا صدای همه را در آورد