علی پروین از جمله فوتبالیست های پر افتخار ایران در عرصه باشگاهی و ملی است. در ادامه به گوشه ای از افتخارات او اشاره می شود. قهرمانی در جام باشگاه‌های تهران با پیکان (۱۹۶۹)، قهرمانی در جام دوستی با تیم پیکان (۱۹۶۹)، قهرمانی در جام تخت جمشید با تیم پرسپولیس (۱۹۷۳)، قهرمانی در جام تخت جمشید با تیم پرسپولیس (۱۹۷۵)، قهرمانی در جام وحدت با تیم پرسپولیس (۱۹۸۱)، قهرمانی در جام باشگاه‌های تهران با تیم پرسپولیس (۱۹۸۲)، قهرمانی در جام حدفی تهران با تیم پرسپولیس (۱۹۸۲)، قهرمانی در جام باشگاه‌های تهران با تیم پرسپولیس (۱۹۸۶)، قهرمانی در جام باشگاه‌های تهران با تیم پرسپولیس (۱۹۸۷)، قهرمانی در جام حدفی تهران با تیم پرسپولیس (۱۹۸۷)، قهرمانی در جام حذفی ایران با تیم پرسپولیس (۱۹۸۷)، قهرمانی در جام باشگاه‌های تهران با تیم پرسپولیس (۱۹۸۸)، قهرمانی در جام ۱۷ شهریور با تیم پرسپولیس (۱۹۸۹)، جام برندگان جام آسیا با تیم پرسپولیس (۱۹۹۱)، قهرمانی در جام حذفی ایران با تیم پرسپولیس (۱۹۹۲)، قهرمانی در لیگ آزادگان با تیم پرسپولیس (۱۹۹۸–۱۹۹۹)، قهرمانی در اولین دوره لیگ برتر فوتبال ایران با تیم پرسپولیس (۲۰۰۱)، قهرمانی در جام منطقه‌ای با تیم ملی فوتبال ایران (۱۹۷۰)، قهرمانی در جام کوروش با تیم ملی فوتبال ایران (۱۹۷۱)، شرکت در بازی‌های المپیک ۱۹۷۲ با تیم ملی فوتبال ایران (۱۹۷۲)، قهرمانی در جام ملت‌های آسیا با تیم ملی فوتبال ایران (۱۹۷۲)، قهرمانی در بازی‌های آسیایی با تیم ملی فوتبال ایران (۱۹۷۴)، شرکت در بازی‌های المپیک ۱۹۷۶ با تیم ملی فوتبال ایران (۱۹۷۶)، گلزنی برای تیم ملی فوتبال ایران در بازی‌های المپیک ۱۹۷۶ برابر تیم لهستان (۱۹۷۶)، قهرمانی در جام ملت‌های آسیا ۱۹۷۶ با تیم ملی فوتبال ایران (۱۹۷۶)، بازی در جام جهانی فوتبال ۱۹۷۸ آرژانتین با تیم ملی فوتبال ایران (۱۹۷۸) و قهرمانی در بازی‌های آسیایی ۱۹۹۰ با تیم ملی فوتبال ایران به عنوان سرمربی (۱۹۹۰) از جمله افتخارات اوست.