گیریم که آبشارهای متوالی صالحی و کاظمی چون برق و باد زمین حریفان را لمس کند،چه فایده وقتی موسوی توان پرتاب صحیح توپ برای یک سرویس پرشی را ندارد،میگویند کلی تجربه دارند،این همه اشتباه،تکرار و تکرار، وقتی زننده سرویس اهمیتی برای یک سرویس در امتیاز پایانی قائل نمیشود یعنی تعهدی در کار نیست،برای پوَن به پوَن باید تمرکز داشت،ما فراموش میکنیم باخت 3 بر صفر به کانادا و زانو زدن برابر ژاپنی که تا چند سال پیش اصلا عددی برای والیبال ایران نبود،اما امروز بخوبی والیبال ایران را راهی خانه کرد تا بیاموزد،برای موفقیت باید از هوش و تمرکز و تمرین استفاده کرد،نباید اشتباهات نامحدود را هر بار تکرار کنی،واقعیت این است والیبال ما در زمین کُند و عریان شده، باور کنید گاهی با چشمان بسته بعضی آبشار را میزنند و گاهی در تایم پرش برای دفاع هنوز مشکل دارند، چون از پایه بصورت آکادمیک آنرا درک نکرده اند و صرف قد و یا نوع بازی معمولی خود، بیشتر از واقعیت به آنها بها داده شده، عامیانه بگویم هنوز هم با زور میخواهیم توپ را رد کنیم،ساده ترین حالتی که تیمها را در دو گروه میشد چید که تیم بتواند صعود کند،اتفاق افتاد اما ما همسایه ونزوئلا شدیم،کبوتر با کبوتر،باز با باز!
هرگز غصه این تیم را نخورید، چون در صورت صعود با یک باخت 3 بر صفر دو روز دیرتر راهی تهران میشد، بی خیال
خودت ماهی صابر کاظمی عزیز#