بهار فوتبال اروپا در دل تابستان

درختان بهار فوتبال اروپا از امشب رسماً شکوفه خواهند داد. هواداران فوتبال البته با وجود رقابت‌های یورو و کوپا آمه‌ریکا و حتی مسابقات المپیک، خلاف سال‌های قبل این تابستان زیاد از تماشای ورزش و فوتبال دور نبودند و از امشب هم می‌توانند ماجراجویی‌های تیم‌های باشگاهی در بالاترین سطح فوتبال دنیا را دوباره پی بگیرند. سوت آغاز این فصل پر هیجان، ساعت 23 امشب و در ورزشگاه بوروسیاپارک گلادباخ به صدا در خواهد آمد. جایی که باواریایی‌ها میهمان گربه‌ سیاه همیشگی خود یعنی مونشن‌گلادباخ هستند. بایرنی‌ها در فصل نقل و انتقالات فعالیت آن‌چنانی نداشتند. شاید آن‌ها بیش از هر چیز دنبال تمدید قرارداد بازیکنانی چون گورتزکا هستند و البته منتظر درخشش بازیکنی چون اوپامکانوی فرانسوی که پیش‌تر قرادادش را با بایرن امضا کرده بود. هم‌چنین شنیده‌ها حاکی از آن است که آن‌ها به دنبال سابیتزر، هافبک اتریشی لایپزیگ هم هستند. با این وجود تغییرات اساسی آن‌ها بیش‌تر مدیریتی بود. رومنیگه پس از سال‌ها افتخار آفرینی از پشت میز مدیریت باشگاه بلند شد و اولیور کان در تجربه‌ جدید خود و باشگاه بر صندلی او نشسته تا جام‌های بیش‌تری را به ویترین افتخارات آلیانز آره‌نا اضافه کند. جدا از جابه‌جایی در راس مدیریت باشگاه، مدیر نیمکت بایرن هم عوض شده. مونیخی‌ها که یک و نیم فصل فوق‌العاده را با هانسی فلیک پشت‌ سر گذاشتند، فصل جدید را با سرمربی‌ای جوان و جاه طلب شروع خواهند کرد. باید دید ناگلزمن که در لایپزیش عمل‌کرد خیره‌کننده‌ای داشت، آیا می‌تواند در چالش جدیدی که به‌وسیله‌ی آن چشم‌ها را بیش از همیشه متوجه خود کرده؛ سربلند باشد. باید دید آیا تیم‌هایی چون دورتموند، لایپزیگ، بایرلورکوزن، مونشن‌گلادباخ و حتا وولفسبورگ می‌توانند در این فصل چوب لای چرخ بایرن بگذارند یا این‌که باواریایی‌ها به سان سال‌های گذشته بی‌دردسر بشقاب نقره‌ای بوندس‌لیگا را مال خود خواهند کرد؟ بوندس‌لیگایی که این فصل شالکه 04 را پس از سال‌ها در خود نخواهد دید و گریترفورت و بوخوم هم از سطح پایین‌تر به جمع خوب‌ها پیوسته‌اند. با این‌که گراهام پاتر تحت هیچ شرایطی با علی‌رضا جهان‌بخش راه نیامد و به او آن‌قدر میدان نداد تا بازیکن ایرانی برایتون مجبور به ترک انگلستان و بازگشت به هلند شود، اما در فصل جدید هم ما در یکی از بهترین لیگ‌های فوتبال دنیا، نماینده خواهیم داشت. سامان قدوس فصل گذشته در چمیونزشیپ و با پیراهن برنتفورد عمل‌کرد قابل‌قبولی داشت و در نهایت به همراه رفقایش موفق به کسب سهمیه لیگ برتر شدند. اتفاقی که به گفته‌ی توماس فرانک دانمارکی _ سرمربی تیم _ تحقق یک رویای بزرگ بود. حالا همین برنتفوردی که پس از 74 سال، حضور در بالاترین سطح فوتبال انگلیس را می‌خواهد تجربه کند، باید در اولین گام و در دیدار افتتاحیه‌ی فصل از ساعت 23:30 امشب به مصاف آرسنال آرتتا برود. آرسنال، همان تیم غیرقابل پیش‌بینی سال‌های اخیر. تیمی که چند فصلی هست نمی‌تواند خودش را میان چهار تیم بالای جدول جای بدهد و سهمیه‌ی لیگ قهرمانان بگیرد. اتفاقی که حداقل خواسته‌ی هوادارن توپچی‌هاست و اگر امسال هم میسر نشود، شاید دیگر فرصتی برای سرمربی جوان اسپانیایی آن‌ها نباشد. جدا از آرسنال تیم‌های بزرگ دیگر، این فصل به ظاهر در آماده‌ترین حالت ممکن هستند و همین هم نوید فصلی پر از شور و هیجان را می‌دهد. در شهر منچستر سیتیزن‌ها که فصل گذشته را قهرمان شدند و چمپیونز لیگ را هم تا یک قدمی فتح قله‌اش رفتند؛ دوباره با گواردیولای بزرگ استارت خواهند زد. ششمین فصل حضور سرمربی اسپانیایی در لیگ جزیره نشان از دو چیز دارد: اول، رقابت طلب بودن او که جزیره بهترین لیگ برای این مسئله است و دوم، یک هدف بزرگ و البته دست‌یافتنی. پپ در شهر منچستر کم رکورد جابه‌جا نکرده و افتخارهایی که برای آن‌ها به‌دست آورده آن‌قدری هست که او را در ذهن هواداران ماندگار کند. اما او زیاده‌خواه‌تر از این حرف‌هاست. او برای خودش یک ماموریت ویژه تعریف کرده. کاری شدنی از نگاه خودش. او بی‌صبرانه منتظر لمس کاپ نقره‌ای یوسی‌ال با سیتیزن‌هاست. او می‌خواهد دختران جوانی که بعد از گل ابدی آگوئرو به کوئینزپارک رنجرز در سال 2012 از روی سکوها به داخل زمین ریختند و قهرمانی لیگ جزیره را جشن گرفتند، وقتی چند دهه بعد که قصه‌ی فریاد مارتین تایلر را قبل خواب برای نوه‌هاشان تعریف می‌کنند، در کنارش از مردی بگویند که غیرعملیاتی‌ترین کار یعنی قهرمانی در لیگ قهرمانان را ممکن کرد. پپ می‌خواهد کودکان نسل‌های بعد نیمه‌ی آبی شهر، آخرین کلمه‌ای را که در قصه‌های شبانه‌شان می‌شنوند "پپ گواردیولا" باشد و بعد از آن، مادربزرگ‌‌ها _ همان دختران جوان سال 2012 _ پتوی مخمل آسمانی رنگ را روی آن‌ها بی‌اندازند و سپس برق‌ها را خاموش کنند. او می‌خواهد مثل مربیانی چون مورینیو، یوپ هاینکس و آنجلوتی، با تیم‌های متفاوتی یوسی‌ال را ببرد. او آرزوهای بزرگی دارد. برای این هدف بزرگ جک گریلیش را از ویلا خریده و هنوز به دنبال هری کین هم هست. سمت دیگر شهر منچستر، سولسشر اگرچه هنوز جامی را نبرده اما تیمش روز به روز بهتر شده. یونایتدی‌ها امسال کاملاً امیدوارند تا پس از سال‌ها بتوانند انتهای فصل نام تیم‌شان را در بالاترین جای جدول ببینند. رقیب کلاسیک و دیرینه‌ی یونایتدی‌ها یعنی لیورپول هم اگرچه این فصل در جدال با رقبا کار بسیار سختی برای قهرمانی لیگ دارد اما قطعا امیدوار است. آن‌ها امتیاز بزرگ‌شان یعنی حضور تماشاگر در آنفیلد را دوباره به دست آورده‌اند. چیزی که اثرات نبودش در فصل قبل با باخت‌های مداوم میان فصل و از دست دادن امتیازات حساس به چشم آمد. علاوه‌بر این، کلوپ امیدوار است حالا که فن‌دایک شرایط بازی را پیدا کرده و از ابتدا می‌تواند آن‌ها را همراهی کند، دیگر در ادامه‌ی این فصل و لیگ فرسایشی گرفتار مصدومیت‌های بد موقع مهره‌های اصلی‌اش نشود تا با تمام قدرت بتواند به جنگ در انگلیس و اروپا ادامه دهد. اما بدون شک جدی‌ترین تیم مدعی قهرمانی در فصل پیش روی، در لندن سکونت دارد. آبی‌های لندن با توماس توخل تیم محشری شده‌اند و با قهرمانی در سوپر جام اروپا با انرژی تمام به استقبال مسابقات لیگ جزیره خواهند رفت. تیمی که بیش‌ از بقیه برای رقبایش ترسناک است و با اضافه شدن غولی به نام لوکاکو به ترکیب اصلی‌اش ترسناک‌تر هم خواهد شد.  کنار این بزرگان نباید نسخه‌ی جدید تاتنهام با نونو اسپریتو و لسترسیتی زهردار راجرز را فراموش کرد. البته که لیدز بیلسا و استون‌ویلا هم می‌توانند به جذابیت‌های فصل جدید بی‌افزایند. به نظر شما این فصل لیگ جزیره و بوندس‌لیگا را کدام تیم‌ برنده خواهد شد؟