یک مشت دروغ
سال تولید ۲۰۰۸
کارگردان:ریدلی اسکات
...........................................................................................................
همین اول کاری نکته را بگویم
با توجه که از تولید فیلم ۱۲سال میگذرد ولی هنوزم یکی از فیلم مهم در مورد خاورمیانه و بحث تروریست است
با توجه به بازی ۲ اسطوره ای که در فیلم حضور دارندتوقع بالاست
این فیلم هیچ نکته مثبتی در کارنامه دیکاپریو و کرو نمیتونه باشه ولی منفی هم نمیتوانیم در نظر بگیریم
شاید به اندازه فیلمهای جاسوسی قدیمی با بازی کری گرانت و یا فیلمهای سرگرمکننده اخیر مانند «جاسوس بازی» به کارگردانی برادر ریدلی اسکات مفرح نباشد اما باز هم میتواند به مقصود خود برسد. فیلم، برای محکمکاری به عناصر آشنای ژانری وفادار میماند: دودوزهبازی، پیرنگ پیچیده، رابطه عاشقانه (یک رابطه نهچندان شایع)، تعقیب و گریز، مبارزات مسلحانه و نجات در دقیقه آخر. با این تفاوت که اینبار داستان در واقعیت شرقی ریشه دارد که همیشه در چنین فیلمهایی ظاهری ناخوشایند و نگرانکننده دارد. رابطه عاشقانه و محتاطانه میان فریس (دیکاپریو) و پرستار (گلشیفته فراهانی) خامدستانهترین تمهید فیلم است و بازی خیلی بد گلشیفته فراهانی
فیلم به شدت شعاری است و اگر این فیلم توسط یک ایرانی ساخته شده بود نقد ها سه برابر می شد
شعار هایی که نه فیلم میتواند درست به آن به پردازد نه اصلا در حد این فیلم هم نیست
فیلم در سکانس آخر میخواهد جمع بندی اش را بکند با دیالوگی که به سر دسته گروهک تروریستی میگوید (تو قرآن را نفهمیدی و وقتی پول نفت سعودی ها تمام شود شما وهابی ها هم تموم می شوید)
ولی روند فیلم اصلا این حرف نیست و بیشتر مشکل را مردم و دین نشان میدهد
مصداق بارز حرف هم در سکانسی هست که کسی را گروهک تروریستی کشته و در آشغال در بیابان ول میکند
ولی در آن زمان صدای اذان می آید!!!!
و فیلم تکلیفش را با خود روشن نکرده
فیلم از لحاظی مثل حک کردن اطلاعت خیلی آماتورانه به این موضوع می پردازد
ولی خب با توجه به این که فیلم برای ده پیش است خیلی به این موضوع توجه نمیکنیم
فیلم در زمینه فرم و تکنیک به خوبی عمل کرده ولی فیلم میخواهد با چند سکانس خاورمیانه را معرفی کند
عراق را با یک فرم کوچه های تنگ و فقیر نشان میدهد که مشکلی نیست ولی در اردن هم به همین شکل معرفی شده است
دوربین هایی که از بالا برای جاسوسی نشان داده میشود تعریفی ندارد
تنها نقطه قوتی که بهش هیچ ایرادی نمیشه گرفت بازی تحسین برانگیز لئوناردو دیکاپیرو است
چه از لحاظ حرف زدن عربی و چه از بازی در نقش یک ماموری که میخواهد خودش را نشان دهد
راسل کرو برای بازی در این فیلم ۱۵ کیلو گرم وزن کم کرد
ولی باز هم یک سوم بازی خودش هم در این فیلم نمی بینیم
اسپویل
-------------------------------------------------
وقتی فریس برای نجات عایشه خود را قربانی میکند
ما دلمان ابدا به عایشه نمیسوزد و بیشتر نگران فریس هستیم
اوج بازی دیکاپریو جایی است که وقتی میخواهد روی میز بگذارنش و سلاخی اش کنند حس را به بیننده می دهد که قرار نیست زنده از اینجا بیرون بره
--------------------------------------------------
فیلم با همه ی نقد هایی که بهش وارد است نمیتوانیم توقعی زیادی از سازنده بیگانه و مریخی در مورد یک فیلم جاسوسی خوب بکنیم
اگر دوستدار بازی لئو هستید خیلی سخت نگرید و فیلم را ببینید
ولی اگر توقع یک فیلم خوب سینمایی را دارید خیلی توصیه نمیکنم
ممنون بابت وقتی که گذاشتید
??????????