آقای مغانلو،پرسپولیسی شدن افتخاریه که نصیب هر کسی نمیشه، اما پرسپولیسی موندن از اونم سختتره و لیاقتی میخواد که هرکسی نداره
سکونشین و در حال فراموشی بودی و از تصمیم اشتباه خود پشیمان. دیگر خبری از آن تیترهای رنگارنگ نبود و رویای جام جهانی در حال فراموشی در اوج ناامیدی, پرسپولیس سر رسید! با ناآمادگی اولیه ات ساختیم,فرصت دادیم و صبوری کردیم تا خود را بازیابی آمادگیت را بازگردانیم تیترهای رنگارنگ را دوباره دیدی جامی را که جز خودمان,کسی لمس نکرده,بالا بردی...! و بازگشت رویای جام جهانیت هدیه آخر ما بود! اما تو به همه لگد زدی و دست عسلی مان را گاز گرفتی دست كسي كه تورا به مهم ترين چيز يك فوتباليست كه احياي اوست رساند چون بیماری که پس از رهایی از مرگ,به دستان ناجی خود لگد میزند... خاطرات تو با قدرنشناسیت تمام شد و از امروز منتظر روزی هستیم که تیتر بزنیم: پایانت مبارک! و آن روز دیگر شاید احیا گري به نام پرسپولیس نباشد چون ما نميگذاريم! خداحافظ آقای سكونشين سابق